vrijdag 30 januari 2009

Voltreffer met Wouter Wetzels en het ‘five four trio’ n.a.v. gedichtendag




De jaarlijkse gedichtendag is weer voorbij en Maaseik mag fier zijn. Het was heet in de zaal, wegens de grote opkomst, maar dit mocht de pret niet bederven. Wouter Wetzels heeft een prachtige prestatie neergezet, samen met het ‘five four trio’. Buitengewoon mooi en heel origineel. Hiervan had iemand een opname moeten maken! Meer foto’s kan je bekijken via onze fotopagina. Voorafgaand aan dit spektakel, was er grote belangstelling voor de De ‘bezette stad’ van Stefan Flipkens en zijn leerlingen. Ik vernam van de deelnemers dat de audiovisuele presentaties van bekende gedichten, overal in het Stadscentrum heel geslaagd waren. Zelf heb ik spijtig genoeg niet mee kunnen doen met de wandeling, Het Davidsfonds was ook van de partij. Zij organiseerden een limerickwedstrijd. De winnende limerick werd als apotheose van de wandeling op de Maas geprojecteerd. Kan iemand van jullie mij laten weten welke limerick gewonnen heeft? Want dat gedeelte heb ik gemist!

Verder wil ik nog even onder de aandacht brengen dat het gedicht 'Moeders' van Luuk Gruwez via een internetstemming uitgekozen werd tot beste gedicht van 2008.

Moeders

Men herkent ze van ver en van vroeger: altijd in rep en roer,
Altijd dat vertrouwde rumoer. Of wij het niet te koud hebben
misschien, dat onze jas wat hoger moet geknoopt, dat wij
die slechte vrienden beter kunnen mijden. Et cetera,

et cetera. Zij zijn van overdosissen voorzichtigheid vervuld,
van levenslang et cetera, stupide stuwingen in buik en boezem.
Fluorescente details, eeuwenoud van eenvoud: spermavlekken die zij
stil, met dromerige ogen uit de lakens van hun zonen wassen,

meisjes die zij halsoverkop uit de vrouwen moeten wissen
die zij tussentijds geworden zijn. Het kan in goede moeders
allemachtig sneeuwen, voornamelijk wanneer geen mens
het al verwacht, begin november, zodra de doden victorie kraaien.

Zij geven kleuters sjaals en wollen wanten mee. Bananen.
Iets dappers tegen tranen. En van hun eigen moeders die hun meer
en meer ontglippen, worden zij de laatste moeders. Tot zij
de handen wantrouwen die hen niet langer vasthouden kunnen.

November wordt het niet, november valt. Als avond.
Lucht verplaatst zijn diepste rood in bladeren van beuk en eik.
En wegens alles wat zij niet meer kunnen houden, houdt hij op:
hun wereld vol et cetera, et cetera en totterdood.

Uit: Luuk Gruwez, Lagerwal, 2008, p. 9.

Geen opmerkingen :