Deze week
vernamen we het droevige nieuws dat onze oud-collega Pierre Raets (op pensioen
sinds 1 april 2014) overleden is.
Na Pierre zijn pensionering hebben we vaak
aan hem gedacht en ons afgevraagd hoe hij het stelde bij zijn dochter in Halen.
Via zijn kinderen die regelmatig naar Maaseik afzakten, vernamen we dan dat hij
graag in Halen was, vooral omdat hij zijn kinderen en kleinkinderen daar dicht
bij zich in de buurt had en hij steeds op hen kon rekenen.
Als collega’s
bewonderden we Pierre in vele opzichten voor zijn parate kennis over veel
onderwerpen en vragen die in de bib aan bod kwamen. Geschiedenis, literatuur,
taal, klassieke muziek, onderwijs, opzoekingen in catalogi,… Pierre gaf niet
snel op, hij bleef zoeken totdat hij de informatie te pakken had waarmee hij de
bezoeker optimaal van dienst kon zijn.
Pierre kon
ook boeiend vertellen over het rijke verleden van Maaseik. Zijn interesse in de
geschiedenis van Limburg en specifiek Maaseik was daar natuurlijk niet vreemd
aan. Als hij je door de stad rondleidde manifesteerde hij zich als een volleerd
causeur en wist hij menig bezoeker te voorzien van tekst en uitleg. Als Pierre
een standpunt te verdedigen had, deed hij dat vol overgave en slaagde hij er
keer op keer in met de nodige argumenten en bewijsvoeringen zijn tegenstander
te overtuigen.
Pierre was al
enkele jaren op pensioen in zijn school en sindsdien werd hij geconfronteerd
met steeds meer gezondheidsklachten. Hij moest regelmatig naar het ziekenhuis
om aan te sterken, maar nadien zagen we hem telkens weer met de nodige energie
zijn werk in de bibliotheek voortzetten. Want hij kon de bibliotheek
moeilijk missen…
Jammer genoeg
heeft Pierre na zijn pensionering in de bib niet meer veel tijd gekregen, maar
hij vond het belangrijk om samen met zijn kinderen te zijn en te genieten van
de kleine dingen rondom hem.
Wij wensen de
familie veel sterkte bij dit verlies, dat er veel te vroeg moest komen.
Wij zullen
Pierre blijven herinneren als een toffe collega die zijn werk steeds stipt en
plichtsgetrouw invulde en die de bibliotheek beschouwde als een noodzakelijke
dienstverlening voor jong en oud. Wij nemen nu afscheid van Pierre met de
woorden die hij altijd gebruikte als zijn werk erop zat… Tot ziens, tot de
volgende keer!
