Tijdens de zomer zetten wij graag onze cd's met zomerse muziek in de kijker. Je vindt ze dadelijk als je de bib binnenkomt aan je linkerkant!
Ook voor de playlist selecteerden we deze keer een 25-tal zomerse deuntjes. Voor de nostalgici zitten er enkele al dan niet 'foute' zomerhits uit vervlogen tijden tussen. Maar niet alleen successen uit de hitparade bevolken dit lijstje, ook onvervalste klassiekers. Vanzelfsprekend mag een lading tropische wereldmuziek hierbij niet ontbreken. Het zijn in elk geval stuk voor stuk vrolijke, zonnige, swingende of zwoele nummers.
De zomer is misschien op vakantie, maar aan zomerse muziekjes hebben we duidelijk geen tekort in onze bib. Vandaag vestigen we jullie aandacht op vier recente wereldmuziekalbums van Belgische bodem.
Los Callejeros (de straatmuzikanten) is een groep uit het Leuvense. Wereldverbeteraars à la Manu Chao die mij met hun eerste cd ‘El Camino Es El Destino’ aangenaam verrasten. Een mix van latin, klezmer, cumbia, reggae, ska, gipsy, Balkan en van alles ertussenin, maar zonder de opgepepte feestclichés waarin op papier vergelijkbare festivalgroepjes grossieren. Hun tweede album ‘Présente’ zit opnieuw in een prachtig, tot de verbeelding sprekend hoesje en we krijgen wederom een collectie knappe liedjes voorgeschoteld. De drie aanstekelijke openers ‘Encuentro’, ‘La Mula’ en ‘Chicha Patchanka’ zouden zo uit een topalbum van Manu Chao afkomstig kunnen zijn, inclusief de radio effectjes (Radio Charango). Gelukkig tapt Los Callejeros niet alleen uit het Manu Chao vaatje. Zo zoeken ze in ‘Amourouse’, dat volledig in het Frans gezongen wordt, meer het sfeertje op van bijvoorbeeld Jaune Toujours. Een andere troef is de gevarieerde instrumentatie met Cubaanse tres, accordeon, charango, balafon, sitar, duduk, ocarina, Afrikaanse percussie en noem maar op. Op het tweede deel van de cd verkent de groep enkele nieuwe horizonten. Eerst was het voor mij wel even schrikken bij het ondermaatse ‘Let’s go Banananas’, een genante ‘Madness meets VOF De Kunst’ pastiche die het beslist goed zal doen op een bepaald soort van bonte avonden met veel bier, waarvan ik liever ver uit de buurt blijf. Maar ‘Zouk’ swingt lekker tropisch weg, in ‘Caravan Seraï' horen we een eclectische versmelting van een door de blazers aangestuurde Balkanmelodie, gekruid met Indische ritmiek in een jazzy aanpak. Op ‘Nifuna Ndoni' (waarop 26 talen te horen zouden zijn) bieden enkele leden van het Portugese collectief Terrakota ondersteuning. Daarna hebben we nog het mooie ‘Imada’ tegoed, een ballad die baadt in Afropop met Andesinvloeden, gevolgd door ‘Telemurga’ (feestelijke cumbia/klezmer) om te eindigen met ‘Dimelo’ en dat is helemaal old-style Cubaanse son. Met ‘Présente!’ als visitekaartje tonen de jongens van Los Callejeros dat ze voldoende potentieel in huis hebben voor de grote doorbraak. Hun ijzersterke live reputatie zal hen daarbij zeker helpen. Bekijk hieronder de videoclip van ‘Encuentro’ (unplugged!). Op het Youtube kanaal van Los Callejeros valt nog veel meer moois te rapen!
Onder de naam Hijaz werkt de Tunesische udspeler Moufadhel Adhoum -bij mij vooral bekend omwille van zijn samenwerking met zangeres Ghalia Benali - sinds 2004 samen met de Grieks-Belgische pianist Niko Deman. Een vreemde dialoog tussen het grootste instrument van de Westerse muziektraditie en het snaarinstrument dat symbool staat voor het Midden-Oosten. Maar ondersteund door de Marokkaanse percussionist Azzedine Jazouli, de Belgische jazzdrummer Chryster Aerts en bassist Vincent Noiret creëren ze een wondermooi klankenweefsel. De Armeense dudukspeler Vardan Hovanissian voegt hier de nodige melancholie aan toe met als eerste resultaat het intrigerende album Dunes (2008). Goed nieuws is dat de nieuwe cd Chemsi nog beter klinkt dankzij een gevarieerder klankpalet en pittiger ritmes. Chemsi overtuigt echter in de eerste plaats door de bezieling waarmee de muzikanten zich deze keer tot de luisteraar richten. De ud en de piano bieden een stevig fundament. Drie gastmuzikanten leveren een onmiskenbare meerwaarde. De ney van Houssem Ben El Khadi fungeert als welkome aanvulling op de duduk, het zijn deze twee instrumenten waaruit de warmste, weemoedige melodieën tevoorschijn getoverd worden. De complexe ritmes die Indiër Prabhu Edouard op de tabla produceert dagen de andere muzikanten uit tot verrassende wendingen. De passie is gereserveerd voor de viool van de ongelooflijke Tcha Limberger. Wat een talent! Gypsy jazz, Hongaarse zigeunermuziek, Balkan, we wisten al dat hij het allemaal in de vingers heeft, maar dat hij ook in het bijzondere crossover verhaal van Hijaz zo sterk uit de hoek zou komen, had ik niet durven dromen.
Opener ‘Hems’ gaat met een geheimzinnige fluistering van start en groeit via een knappe opbouw en mooie melodie langzaam naar een voorzichtige climax. Wel heel jazzy! In ‘Sidi Bou Said’ schept elke muzikant zijn eigen sfeer in een Oriëntaals ‘latin’ bedje, waarvoor de piano van Niko Deman borg staat. De ingewikkelde ritmiek van ‘Leaving Adana’ is verrassend genoeg niet afkomstig van de tabla. Het is Azzedine Jazouli die de verantwoordelijkheid op zich neemt voor de moeilijke ritmische constructie. Wanneer naar het einde toe even een zekere mate van oeverloosheid om de hoek loert, duikt Tcha Limberger plots op met zijn viool en voegt een dikke brok doorleefde emotie toe aan deze voor de rest nogal bestudeerde compositie. Ook tijdens het epische ‘Ila Sadiqui’ (over vriendschap) is het dezelfde Tcha die voor de zinderende apotheose zorgt in het laatste snelle deeltje. Bij ‘Hafla’ roept de pianostijl vage echo’s op van Maurice El Medioni. ‘Meltemia’ betekent voor de Grieken zoiets als de ‘Mistral’ voor de Fransen. De wind waait je letterlijk tegemoet in dit mysterieuze stuk muziek, waarbij de glansrol ditmaal toekomt aan Vardan Hovanissian met zijn duduk. Een troef van Hijaz is dat alle muzikanten evenwichtig aan bod komen, niemand domineert of laat gratuite kunstjes zien, alles staat ten dienste van het geheel. Het slotnummer Chemsi vat wat dat betreft mooi samen waar Hijaz voor staat! De albums van Hijaz zijn niet geschikt om eventjes snel te beluisteren. Ook kan je er moeilijk een feestje op bouwen. Het best komt deze muziek tot zijn recht tijdens een intensieve luisterbeurt, liefst in de zetel met de ogen toe, op reis vertrekken met je hoofd, iets dergelijks…
Doverie is het sterke debuut van Zongora. In het Brusselse worden ze sinds enkele jaren beschouwd als de opwindendste Balkanband. Toch heeft de muziek waarmee Brusselaars Nicolas Hauzeur (viool) en Benjamin Clement (gitaar) al sinds eind jaren 90 aan de weg timmeren niets te maken met de trendy Balkan gekte die de laatste jaren overal de kop op steekt. Hun unieke sound is het resultaat van de inspiratie die zij opdeden tijdens talloze muzikale reizen en ontmoetingen met muzikanten zowel in Brussel als Oost-Europa. Op dit moment bestaat Zongora verder uit de Roemeen Relu Merisan (cimbalom), de Bulgaren Mladen Mladenov (klarinet) en Niki Alexandrow (drums) en de Argentijn Javier Breton (bass). De kruisbestuiving tussen deze muzikanten met heel verschillende culturele achtergronden maakt van Zongora een ensemble met een nieuw geluid. Op Doverie horen we geen aaneenschakeling van populaire, traditionele Balkandeuntjes, waarmee zoveel groepjes ons vandaag overspoelen. Hier is volop ruimte voor muzikale experimenten en improvisaties. Toegankelijk en feestelijk maar geen hapklare brokken muziek. De cd vereist meerdere luisterbeurten omwille van de grote onvoorspelbaarheid. Bij een eerste kennismaking komen sommige overgangen nogal bruusk aangewaaid en lijkt het alsof de samenhang erdoor verstoord wordt. Dit is vooral het geval bij de Bulgaarse stukken zoals opener ‘Gralvsko i shopsko’, ‘Mladena’ en ‘Severniashko’. Aan die hectische nummers moest ik in het begin even wennen. ‘Hora de Lala’, ‘Iarna La Beica’ en ‘Bihor et Bidirel’ slaan wel dadelijk aan, dankzij de aanstekelijke Roemeense swing waarin de cimbalom een prominente rol opeist. Dit geldt eveneens voor het prachtige ‘Neden Geldim’, gebaseerd op een weemoedige Turkse melodie. Duidelijk is alvast dat je voor de bekende Balkanhits tevergeefs zal aankloppen bij Zongora. Uitzondering vormt de Macedonische klassieker ‘Hajde Jano’, die hier via een knappe improvisatie op klarinet uitmondt in een Turks/Griekse melodie. ‘Familia’ is een typisch melancholisch Romaliedje, passioneel gezongen door klarinettist Mladen Mladenov. Doverie betekent zoveel als er samen in geloven en er vervolgens voor gaan. Met dit debuut presenteert Zongora de luisteraar alvast een rijk visitekaartje! Sirba (de la suite)
Met haar vorige album Mod'Vakance was Sayon Bamba voor mij zo een beetje dé ontdekking van 2008. Die cd is namelijk een echt pareltje, vooral dankzij de sterke zang, melodieuze songs en heel originele arrangementen met o.a. mandoline, Bretonse doedelzak en Spaanse gitaar. Via een omweg langs Marseille strandde Sayon ondertussen in Brussel en ze heeft eindelijk een opvolger klaar. Met ‘Dougna’ zet zij een stap vooruit, maar ik moet bekennen dat er enkele luisterbeurten nodig waren voordat ik de rijkdom van dit nieuwe album naar waarde kon schatten. De toon is bijvoorbeeld totaal anders. Terwijl Mod’ Vakance vrolijkheid en optimisme uitstraalde zien we deze keer een Sayon die ons op de hoesfoto kwaad aankijkt. En die verontwaardiging heeft ook haar weerslag op de teksten van de meeste songs. ‘Mogho magni’ is een aanklacht tegen het gebrek aan wilskracht van de mens om onrecht kordaat te bestrijden. Geen vanzelfsprekende opener, deze op het eerste zicht eerder onopvallende song. Ingebed in subtiele elektronica ontwaren we in melodie en ritme echo’s van de Wassoulou stijl zoals we die kennen van Oumou Sangare. De sterke titelsong 'Dougna' (zie videoclip) focust op kinderen die aan hun lot overgelaten worden. Na 'Baba' (zie videoclip), een traditionelere deun, volgt de klepper 'l’excisée' (zie videoclip), een messcherpe aanklacht tegen vrouwenbesnijdenis. 'Aborongo', 'Punkyo' en vooral 'Nin’ka' swingen lekker de pan uit. Hopelijk mag Sayon met dergelijke zomerse deuntjes het aankomende festivalseizoen opfleuren. ‘Betty’ meandert op een sensueel r&b ritme terwijl 'Kilimandjaro' van Miriam Makeba vokaal in een Zap Mama kleedje gestoken werd. ‘N’gawobé’ is opgevat als vertelling en verrast door het vindingrijke arrangement en de versnelde trancemodus op het eind terwijl de reggae van 'Bananiya' ondanks de aanwezigheid van een storend drukke ‘animateur’ best te pruimen valt. De twee hoogtepunten voor mij persoonlijk zijn ‘Bévazou Pobè', een frisse Afrikaanse popsong die uitmondt in zwoele ‘latin’ en vooral ‘L’amour c’est show’, de beste song van Sayon tout-court met die onweerstaanbare sound (o.a. het sprankelende gitaarwerk) helemaal in de traditie van de grote orkesten à la Bembeya Jazz of jawel, Les Amazones de Guinée, de groep waarmee Sayon ooit debuteerde. Sayon bamba zet zichzelf kortom op de kaart als een unieke, eigenzinnige artieste die met haar muziek een rijk palet aan genres aansnijdt en daarbij vooral geen schrik heeft om heikele thema’s aan te kaarten.
Voor meer wereldmuziektips kan je terecht op mijn persoonlijke blog Karla's wereldmuziek
Op zondag 21 november vindt in Jeugdservicecentrum Fuego de vijfde editie plaats van Afrit Noord-Zuid. Het Programma staat dit jaar helemaal in het teken van Congo en oogt veelbelovend.
Al vanaf 9:00 uur kan je genieten van een Fair Trade ontbijt. Het Duo Indumba zorgt even later voor opwekkende percussie. Rond het middaguur geeft TV-kok Moke een demonstratie Wereldkeuken.
Het namiddagprogramma gaat om 13:30 uur van start met een ontmoeting met schrijfster Lieve Joris. Over deze boeiende auteur lees je volgende week meer in een extra blogbericht!
Aansluitend volgt een Congo-debat. De Congolese band Frère Philippe Sola sluit de namiddag af. Met hun wervelende mix van soukous en afrobeat zullen zij het tropisch sfeertje zeker verder aanwakkeren: ça va chauffer! Bekijk hieronder een filmpje als smaakmaker!
Op zaterdag 30 oktober kan je vanaf 20.00 uur in Zaal Van Eyck (Koning Albertlaan 23) terecht voor het festival All Weather Music, een organisatie van jazzclub de Sjruur in Maaseik. Het programma is beslist de moeite. Eerst krijg je het veelbelovendeFive Four Trio uit Maaseik voorgeschoteld.
Deze jongens waren al twee keer te gast in onze bib. In 2008 traden zij op tijdens de muziekweek van de Maaslandse bibliotheken. Het concert was zo goed dat we het trio in januari 2009 lieten terugkomen n.a.v. de jaarlijkse Gedichtendag. Samen met de jonge dichter Wouter Wetzels, winnaar van de Veldeke Literatuurprijs voor de jeugd, verzorgden zij een memorabel programma. Het verslag kan je hier lezen. In de bib zijn twee albums van het Five Four trio beschikbaar (zie hier).
Vervolgens is het de beurt aan de Nederlandse band Licks and Brains.
De echte reden waarom je dit festival beslist niet mag missen is de afsluiter, niemand minder dan Afrobeatlegende Tony Allen uit Nigeria. Zijn laatste album Secret Agent (2009) is een pareltje. In november 2009 zag ik dit monument in het Zuiderpershuis (Antwerpen). Het concertverslag passeerde via mijn persoonlijke wereldmuziekblog. Ik wil het jullie niet onthouden!
‘Without Tony Allen, Afrobeat wouldn’t have existed’. Dat zijn de woorden van wijlen Fela Kuti, bekend als grondlegger van de Afrobeat, een genre waarmee hij vanuit Nigeria een megaster werd vanaf de jaren 70. Tony Allen was een tiental jaren drummer bij Fela's 'Afrika 70’s', met wie hij in zijn gloriejaren meer dan 30 albums opnam. Eind jaren ’70 gaat hij zijn eigen weg, maakt eerst enkele solo albums onder auspiciën van Fela (gebundeld op de dubbelcd 'Afro Discobeat') en vormt vervolgens zijn eigen groep. In de jaren 80 emigreert hij eerst naar Londen en vervolgens naar Parijs. Hij wordt bekend voor zijn vernieuwende stijl, een mix van vintage Afrobeat met andere genres zoals highlife, funk, soul, jazz, hiphop en een vleugje psychedelica. Zelf noemt hij zijn muziek Afrofunk. Gisteren stond de 69-jarige Tony Allen met zijn drumstel centraal tijdens zijn concert in het Zuiderpershuis, met een extra set luidsprekers achter hem opgesteld! Zijn uitgangspunt: ‘A drummer has two legs and two arms and if he’s any good, they’re all playing different things’. Er werd geopend met de subtiele grooves van 'Asiko' (uit ‘black voices’). De band (2 gitaristen, bass, keyboards, trompet en tenorsax) kreeg hiermee de gelegenheid om op temperatuur te komen. Vanaf ‘Elewon po’ (Too many prisoners) uit het schitterende nieuwe album 'Secret agent', mocht de jonge zangeres Ayo mee komen doen. Ook haar stembanden hadden wat tijd nodig om op dreef te komen. Enkele ondersteunende backingzangeressen zouden een welkome aanvulling geweest zijn, want de stem van Ayo is wel mooi, maar niet echt krachtig! Het was pas vanaf het vierde nummer dat we stomende afrobeat voorgeschoteld kregen met ‘Crazy Afro Beat’, gevolgd door ‘Kindness' (uit ‘Homecooking’): een krachtig statement ‘Don’t take my kindness for weakness’ in een lekker broeierig en inventief arrangement, met enkele knappe psychedelische breaks. Zappa meets Afrobeat! Tijdens het tweede deel van de set ging het publiek (een gekke mix van muziekliefhebbers met als motto ‘back to the sexy seventies’?) pas echt uit de bol met kleppers als ‘Afro disco beat’ en ‘Celebrate’. Alles bij elkaar was het een heel memorabel concert: goede muzikanten, sterke nummers, een stevige sound en een charmante Tony Allen, die na de bis uitgebreid handjes ging schudden met een (vrij groot) aantal gretige fans.
Bekijk hieronder een promofilmpje voor ‘Secret Agent’!
Muziekliefhebbers worden het aanstaande weekend op hun wenken bediend in het CC Achterolmen.
Op vrijdag 1 oktober om 20.15 uur maakt Roby Lakatos zijn opwachting. Deze Hongaarse violist werd wereldberoemd dankzij zijn verfrissende, eigenzinnige mix van Hongaarse zigeunermuziek met klassieke muziek, klezmer en andere muziekstijlen. Lakatos debuteerde op negenjarige leeftijd, ontwikkelde zich als muzikant vanuit zijn familietraditie en studeerde daarnaast aan het Bela Bartok Conservatorium in Boedapest, waar hij in 1984 de eerste prijs voor klassieke viool behaalde. Enkele jaren later verhuisde hij naar Brussel, waar hij tussen 1986 en 1996 regelmatig optrad met zijn ensemble in het restaurant ‘Les ateliers de la Grande Ile’. Daar werd hij ‘ontdekt’ en dit resulteerde in een internationale carrière. Hij werkte o.a. samen met kleppers als Vadim Repin en Stéphane Grappelli en zijn vioolspel werd bewonderd door de grote violist/dirigent Sir Yehudi Menuhin. In Maaseik brengt Roby Lakatos zijn nieuwe programma The Devil's Fiddler in première voor België.
Op zaterdag 2 oktober om 20.15 uur is het de beurt aan de operaliefhebber om te smullen van Tosca, niet alleen de meest hartverscheurende van alle opera’s van Puccini, maar ook één van de meest dramatische en emotionele opera’s uit het complete operarepertoire.
‘De dramatische driehoeksverhouding tussen de schilder Cavaradossi, de mooie Tosca en de sinistere politiechef Scarpia staat centraal in deze opera. Het blijkt echter een fatale driehoeksverhouding. Scarpia weet de gevoelens van jaloezie en macht te exploiteren en maakt Tosca zo tot een ideale prooi. Als Cavaradossi hoorbaar wordt gemarteld, geeft Tosca zich gewonnen.’
In de bib kan je verschillende cd's van Roby Lakatos ontlenen. Ook van Tosca zijn er meerdere al dan niet integrale uitvoeringen beschikbaar (cd en dvd).
De laatste weken is het al Congo wat de klok slaat in het nieuws. De vroegere Belgische kolonie viert namelijk op 30 juni 2010 vijftig jaar onafhankelijkheid. Meefeesten doen we hier door jullie een stukje Congolese muziekgeschiedenis voor te schotelen.
Joseph Kabasele, beter gekend als Le Grand Kalle schreef samen met zijn groep African jazz geschiedenis met het optimistische dansnummer ‘Indépendance cha cha’. Het nummer werd voor het eerst gespeeld in februari 1960 en groeide uit tot een statement, niet enkel voor de Congolezen, maar ook in andere Afrikaanse landen die in de vroege jaren zestig voor onafhankelijkheid ijverden. In dit liedje doet de auteur een humoristische oproep aan politici en politieke bewegingen om hun meningsverschillen aan de kant te zetten en samen de krachten te bundelen om de onafhankelijkheid te kunnen bewerkstelligen. Spijtig genoeg werd deze oproep voor eenheid niet gehoord in Congo want de politieke conflicten resulteerden kort na de onafhankelijkheid al in een burgeroorlog. Je kan 'Indépendance cha cha' samen met een resem andere vroege Congolese parels beluisteren op de knappe compilatiecd Congo: Rumba on the river
De jonge Congolese hiphopartiest Baloji nam recent een nieuwe versie van ‘Indépendance cha cha’ op met als titel 'Le jour d'après : Siku Ya Baadaye (Indépendance Cha-Cha)', terug te vinden op zijn laatste album Kinshasa succursale. Deze herwerking werd opgenomen in ‘le Bon Marché’ in het hartje van Kinshasa, met medewerking van een aantal vroegere begeleiders van wijlen Wendo Kolosoy, naast 'Le Grand Kalle' een andere pionier van de zogenaamde Rumba Congolaise. Ondanks de etnische en politieke spanningen die Congo momenteel teisteren horen we ook hier een positieve boodschap.
"The wide range of backgrounds, the various ethnic groups and traditions: this has and will never stand in the way of sharing a common set of ambitions." Baloji
Vandaag wil ik graag het album Yanna Yova van het Hongaarse ensemble Makam onder jullie aandacht brengen. Makam is een groep die moeilijk onder een noemer te vangen is. We horen een versmelting van traditionele Hongaarse volksmuziek (genre Muzsikas) met hedendaagse klassieke muziek, avant-garde, jazz en populaire genres. Avontuurlijk en eclectisch dus! Van Makam verschenen al een twaalftal cd’s, maar de groep is nog vrij onbekend buiten Hongarije. Zeer onterecht. Oprichter en groepsleider Zoltán Krulik speelt het immers klaar om zich bij elk nieuw project te omringen met de beste Hongaarse zangeressen. Beata Palya zong bijvoorbeeld mee op enkele cd’s. Luister zeker eens naar haar heel avontuurlijke album Adieu les complexes, één van mijn alltime favorieten en ook beschikbaar in onze collectie (hier integraal te beluisteren). Op het nieuwe album Yanna Yova zijn Zora Hornai en Clara Korzenszky de zangeressen van dienst. Er passeren Oost-Europese melodieën en ritmes met Balkaninvloeden (de ijzersterke, opzwepende opener 'Tavol') en echo’s van Afrika (de titeltrack 'Yanna Yova'). Ook meer trendy nummers met fijne percussie en zelfs hier en daar een snuifje reggae ('Hazafelé' en 'Sms') worden niet geschuwd. Het belangrijkste is dat er constant virtuoos en gedreven gemusiceerd wordt, zonder voorspelbare arrangementen. Kortom, een boeiend schijfje, heel gevarieerd en toegankelijk voor een breed publiek. Hier kan je enkele tracks beluisteren.
In 2000 verscheen de cd 'Karimbo' van de groep Mabulu uit Mozambique. Het gebeurt niet vaak dat muziek uit dat deel van Afrika Westerse oren bereikt. Daar komt nog bij dat het album opgenomen werd tijdens de rampzalige overstromingen, waarmee Mozambique in die periode te kampen had. Mabulu (de naam betekent 'op zoek naar dialoog') is samengesteld uit muzikanten van 3 verschillende generaties. We horen een mix van marrabenta, het bekendste genre uit Mozambique, vermengd met hiphop. Traditie en moderniteit worden daarbij op een frisse, ongeforceerde manier met elkaar verweven. In 2001 verscheen een tweede album, Soul Marrabenta (beschikbaar in onze collectie). Naast Lisboa Matavel, die in november 2002 overleed, is op die cd nog een tweede veteraan van de partij, namelijk Dilon Djindji, misschien wel de bekendste vertegenwoordiger van de marrabenta-stijl. We horen ook invloeden van muziekstijlen uit Zuid-Afrika en Zimbabwe. Mabulu stal in 2000-2001 de show op veel zomerfestivals. Vervolgens hoorden we niets meer van deze groep. Nu blijkt dat ze toch nog bestaan, weliswaar in door de jaren heen wisselende bezettingen. Het nieuwe album 'African classics' is een compilatie met de beste 17 nummers uit hun 2 cd's. Stuk voor stuk fijne nummers en heel binnenkort te ontlenen in de bib! Via Mondomix kan je fragmenten van alle nummers beluisteren!
Rabih Abou-Khalil is een bekende oudspeler uit Libanon, die al geruime tijd in Duitsland verblijft. Door zijn contact met Westerse muziek, ging hij de mogelijkheden van de Oud (Arabische luit) exploreren en is hij de klassieke Arabische manier van spelen gaan combineren met de Westerse manier. Hij werkte bijvoorbeeld reeds succesvol samen met het Kronos Quartet. Zijn vorige album Songs for sad women maakte hij i.s.m. de Armeense Dudukspeler Gevorg Dabaghyan. In al die samenwerkingen horen we een fusie van jazz, klassiek en wereldmuziek, met soms een vleugje avant-garde. Rabih Abou-Khalil’s laatste reis bracht hem naar Portugal waar hij muziek begon te schrijven op Portugese poëzie. Het resultaat is de uiterst mooie cd Em Português (binnenkort beschikbaar in onze collectie). De jonge Portugese Fadozanger Ricardo Ribeiro neemt de vocalen voor zijn rekening. Wat een ontdekking! Voor mij is dit één van de mooiste cd’s van het laatste jaar. Dat komt vooral vanwege de prachtige stem van Ricardo Ribeiro, die in het samenspel met oud, tuba, bas, accordeon en percussie optimaal tot zijn recht komt! Ricardo Ribeiro beschikt over een heel mooi timbre, tegelijk krachtig en broos. Waarom worden er zo veel (soms ook middelmatige) fadozangeressen vooruitgeschoven in de media en is deze schitterende zanger bij ons nog zo onbekend? Bekijk een filmpje met het openingsnummer van de cd 'Como um rio'!
De bekende Spaanse filmregisseur Carlos Saura maakte in 2007 de film Fados, waarvan de soundtrack beschikbaar is in onze collectie. In die film zien we een passage in het ‘Casa de Fados’ in Lissabon, waarbij allerlei zangers en zangeressen in het kort de revue passeren. Eén van de ontdekkingen daar was Ricardo Ribeiro. Bekijk hieronder dit mooie filmfragment. We zien hem tamelijk op het eind verschijnen!
Graag wil ik jullie aandacht vestigen op twee superinteressante nieuwe cd’s uit onze collectie. Het gaat om artiesten die dit jaar voor enkele hoogtepunten zorgden tijdens het Afro-Latinofestival in Opitter. Op het album Afro what!? van de Rotterdamse band Mdungu horen we stomende afrobeat ('confusion'), een gastzanger uit Gambia die voor kippevel zorgt ('Paps Toure'), een jonge gitarist die met zijn magisch spel de sound van de legendarische Rail band met succes weer tot leven weet te brengen (luister vooral naar ‘Mali express ‘). Nostalgie troef dus, want ook de sfeer van de Zuid Afrikaanse African jazz pioneers komt even langs ('pick up'). Hoogtepunt vind ik persoonlijk ‘Boolow Gambia’. Als dit nummer op de radiozenders een kans zou krijgen, hebben ze meteen een stevige zomerhit te pakken. Via hun myspace pagina kan je enkele nummers uit de cd beluisteren. Mdungu: een ware ontdekking dus! De cd is trouwens ook via digileen beschikbaar! Klik daarvoor op het digileen knopje bij de cd-beschrijving in de catalogus. Het album Many things van Seun Kuti verscheen vorig jaar. Seun Kuti is de zoon van de illustere Nigeriaanse Afrobeatlegende Fela Kuti (1938-1997), één van de eerste Afrikaanse artiesten die destijds in het Westen als een popster onthaald werd. Enkele jaren geleden liet zijn broer Femi al van zich horen, maar Seun volgt meer de oude stijl van papa, hij laat zich zelfs begeleiden door zijn oude groep ‘Egypt 80’. In Opitter zorgde Seun Kuti voor een opzwepende set, die tot een gat in de nacht duurde. Muzikaal en visueel heel sterk allemaal. De marathonsongs gingen op geen enkel moment vervelen, je kan bij zo veel energie trouwens niet stil blijven staan! Ook op de cd komt hij sterk en confronterend uit de hoek. Via onze playlist kan je vanaf vandaag 2 nummers beluisteren. Nog meer sterke afrobeat uit onze collectie: Tony Allen: 'secret agent' (Nieuwe cd!) Fela Kuti: 'music is the weapon (DVD) The best of Fela Kuti (cd) Femi Kuti: 'day by day' (cd) Femi Kuti (cd)
Hieronder kan je Seun Kuti live in actie zien (Oslo, 2008)
Najma Akhtar is een Brits-Indische zangeres die sinds het eind van de jaren 80 een aantal prachtige cd’s met klassiek-Indische ghazals op haar naam heeft staan. De Amerikaanse blues-rockgitarist Gary Lucas is bekend van zijn werk met artiesten zoals Captain Beefheart, Iggy Pop en Nick Cave. Hij leverde ook een belangrijke bijdrage aan het bekende album Grace van de betreurde Jeff Buckley. Samen brachten Najma Akhtar en Gary Lucas onlangs het prachtige album ‘Rishte’ uit. De muziek is moeilijk te omschrijven, je zou het Indo-blues kunnen noemen. Op het eerste gehoor zou je kunnen veronderstellen dat de twee stijlen niet bij elkaar passen, maar de verleidelijke Indische vocalen van Najma accorderen hier echt mooi met de bluesgitaar van Gary Lucas, aangevuld met een tabla drum en ook viool in een drietal nummers, waardoor het toch vooral heel Indisch blijft klinken. De stem van Najma Akhtar is kleurrijk en ze heeft een heel speelse manier van zingen. De meeste liedjes zijn eigen composities, meestal in het Urdu, maar ook enkele keren in het Engels. Alles bij elkaar een heel creatieve fusie, met een tijdloze sound, die volgens mij niet snel gedateerd zal klinken. Beluister enkele nummers uit de cd via my space. Het album is heel binnenkort beschikbaar in onze collectie!
Gisteren was het 21 juli, een zonnige, vrije dag! Ideaal om in de namiddag even naar Brussel te rijden, waar een heleboel grote en kleinere evenementen plaatsvonden n.a.v. de Belgische Nationale feestdag. Muziekpublique organiseerde i.s.m. Stad Brussel ‘Muziek in de wijk’ met een feestelijk (wereld)muziekprogramma op 5 Brusselse pleinen. Onze keuze viel op het Rouppeplein, waar een aantrekkelijk Noord-Afrikaans programma voorzien was. Bij aankomst vernamen we echter dat de bekende artiest uit Kabylië (Algerije), Abdelli, afgezegd had. Het podium (een mobiele kiosk) was hem te klein, hij weigerde daar op te treden. Niet echt een sympathieke geste naar alle ‘fans’ (toch een tiental) die speciaal voor hem naar Brussel gekomen waren. Ik zag Abdelli een viertal keren live bezig, het waren telkens sterke concerten. Ook de twee albums die Abdelli uitbracht via het bekende Real World label zijn echt de moeite. Je kan ze allebei ontlenen in de bib van Maaseik. Zie hier. Gelukkig was er nog vanalles anders leuks te beleven op het Rouppeplein. Een gemoedelijk ‘Marollen’sfeertje, fijn caféetje om tussendoor op het terras met vrienden van een zomerse sangria te genieten en andere goede muziek. Omdat Abdelli het liet afweten werden de jongens van Zazzat uit Marokko twee keer ‘opgetrommeld’, eerst samen met Marockin' Brass en vervolgens alleen. Heel hevige percussiegedreven shaabi en gnawa, die zonder de blazers nog iets sterker uit de verf kwam, maar het waren allebei zeker verdienstelijke concertjes. Het Orquestra Arab de Barcelona was een afsluiter voor de fijnproever! Klassiek Arabisch, Arabo-andalusisch met een snuifje rai, shaabi en jazz, maar vooral heel veel persoonlijkheid en een echte eigen sound. Ik zag hen vorig jaar trouwens al eens in het Cultuurcentrum van Leopoldsburg en was ook toen onder de indruk. Vooral de zanger is top als je van klassieke Arabische zang houdt! Gisteren waren ze wel met een ingekrompen bezetting aanwezig, waardoor een aantal instrumenten opgevangen moesten worden door synthesizer, maar zelfs die ingreep viel best mee. Hun laatste album, Maktub is in de collectie van de bib Maaseik aanwezig! Op deze cd hoor je een mooie mix van knap gearrangeerde traditionele nummers uit Noord-Afrika, in combinatie met originele composities van de groepsleden. In onderstaand filmpje kan je de groep live bezig zien in Barcelona!
Omdat het zo mooi uitkomt, heb ik voor de gelegenheid een oude slogan met illustratie van de bibliotheekweek 2001 uit de kast gehaald. Hou je van een culturele stedentocht of van een avontuurlijke trektocht in onherbergzame verre streken? Wil je een leuke wandeling maken dicht bij huis of snak je naar die relaxerende strandvakantie? Voor elk soort trip hebben we in de bib informatie en praktische tips in overvloed. We doen er namelijk alles aan om onze collectie reisgidsen het hele jaar door up-to-date te houden. Haal wel de juiste reisgidsen uit de bibrekken! De bib heeft namelijk reisgidsen in alle maten en soorten. Onze verzameling kan ingedeeld worden in twee groepen. De eerste categorie is die van de reisgidsen met algemene info zoals de reeksen van ANWB, Dominicus, Lannoo , Capitool enz. Het gaat om boeken die in hoofdzaak vertellen over bezienswaardigheden, geschiedenis, cultuur, tradities, enz. De tweede groep is die van de praktische reisgidsen zoals Lonely Planet, Rough guide en Trotter, waarin je vooral gegevens vindt over logies, transport, restaurants ..., kortom hoe je de reis moet organiseren. Voor wie een reisgids met praktische gegevens uit de bibrekken haalt, is de datum van uitgave heel belangrijk. Hoe recenter de uitgave, hoe betrouwbaarder de prijzen, adressen en andere gegevens. Verder zijn er ook gespecialiseerde uitgaven met bijvoorbeeld wandelroutes voor een actieve vakantie. Onze bib heeft meer dan 1400 reisgidsen in haar bezit. Sinds begin dit jaar werden ongeveer 150 nieuwe uitgaven aangekocht. Nog niet voldoende informatie? Doorblader dan eens onze gespecialiseerde tijdschriften Reiskrant, Pasar, Grande, Genieten en Op Weg. Als je met al deze info nog niet voldoende bagage verzameld hebt om je reis te doen slagen, kan je nog altijd een uurtje gratis komen grasduinen op het internet. Het personeel helpt je graag verder met je vragen! Je blijft misschien liever thuis? Ook dan is het mogelijk om vreemde culturen te ontdekken vanuit je luie zetel. We beschikken in de bib immers over een uitgebreid aanbod aan boeiende reisverhalen en interessante reisdocumentaires op DVD. Daarenboven kan je bij ons ook terecht voor de beste wereldmuziek op CD. Op die manier brengen we je dadelijk in de gewenste ‘exotische’ stemming. Als je dus echt iets wil maken van je vakantie, vergeet dan beslist niet om eventjes binnen te springen in de bib.
Vandaag wil ik jullie graag even voorstellen aan Oumou Sangare. Deze Malinese diva bracht namelijk al 5 schitterende cd’s uit, via World Circuit, het label bekend van de Cubaanse topper Buena Vista Social Club. Oumou Sangare is één van mijn favoriete artiesten. Jaren geleden al (ik weet niet meer precies wanneer) zag ik haar live aan het werk in het Cultuurcentrum van Maaseik. Op zaterdag 20 juni komt zij een concert geven op Afro-Latino in Opitter. Haar eerste drie cd’s Moussolou (1989), Ko Sira (1993) en Worotan (1996) zijn officieel niet meer verkrijgbaar, maar je vindt de eerste twee wel in onze bib, samen met Oumou (2004), een dubbelcd met het beste van haar eerste drie albums, aangevuld met enkele nummers uit een vierde cassettealbum dat nooit officieel uitgebracht werd in het Westen. Onlangs verscheen haar nieuwe album Seya, weeral een hoogtepunt! Die cd vind je heel binnenkort ook in onze collectie. Hieronder een filmpje met een livefragment tijdens het gerenommeerde Womadfestival in 2003
Als wereldmuziekliefhebber bezoek ik dit jaar weer een aantal zomerfestivals. Info en verslaggeving hierover kan je terugvinden op mijn persoonlijke blog. Je kan er ook de recentste videoclip van Oumou Sangare bekijken.
Eén van de mooiste cd’s die ik de laatste tijd hoorde is ‘Zumurrude’ van Tri a Tolia. Als je het geluid opzet, hoor je nu normaal een nummer uit deze cd spelen! Tri a Tolia bestaat uit de stem van Melike Tarhan, een Turkse zangeres die in Gent woont, de Qanun van Osama Abdulrasol, de Irakese echtgenoot van Melike en de klassieke cello van Lode Vercampt. Prachtige intieme muziek, met grote intensiteit gebracht. De qanun is trouwens één van mijn favoriete muziekinstrumenten en Osama is hierin meesterlijk! De heldere opname zorgt voor een betoverende luisterervaring. Laat je niet weerhouden door de Turkse teksten, het mooie ingetogen timbre van Melike en de sfeervolle muziek spreken voor zich. Zeer binnenkort beschikbaar in onze collectie!
Ze worden dé muzikale sensatie uit Congo genoemd en volgens mij is dit meer dan terecht. Sinds ik deze cd gehoord heb, kan ik gewoon niet stoppen met ernaar te luisteren. Zo sprankelend, bezwerend en fris! Er circuleren al een hele tijd filmpjes over Staff Benda Bilili op Youtube. De meeste groepsleden zijn verlamd – slachtoffers van jeugdige polio – en dakloos. Ze leven in de buurt van de Zoo van Kinshasa. In de clips op Youtube zijn rolstoelen te zien, die gemaakt lijken van oude motorfietsen of driewielers. Très tres fort is hun eerste officiële cd, en wat voor een pareltje, vol levenslust en prachtige melodieën. De stemmen en gitaren werken hypnotiserend. Opvallendste figuur is de 17-jarige Roger Landu, die een heel speciaal geluid fabriceert uit een éénsnarige zelfgemaakte luit. Uit die één snaar haalt hij dezelfde kracht als een gitarist dit kan met 6 snaren. In de muziek worden flarden van klassieke Congolese rumba verweven met Cubaans geïnspireerde harmonieën, Afrikaanse ritmiek en dit alles versmolten tot een geheel eigen vernieuwende stijl met frisse nieuwe songs. De catchy gitaar in ‘Na Lingui yo’, de vocale harmonieën in ‘Sala Keba’ en ‘Mwana’: het zijn slechts voorbeelden van een album waarvan de melodieën stuk voor stuk dagen in het hoofd blijven hangen. De producer van het album is Vincent Kenis, een Belg die ons uit Congo eerder al liet kennismaken met Konono no 1, toen ook een sensatie, maar muzikaal staat Staff Benda Bilili volgens mij veel sterker. Nu al zeker één van mijn cd’s van het jaar! P. S. De cd is op dit moment nog niet aanwezig in onze collectie, ze werd wel besteld. Via hun my space pagina kan je verschillende liedjes beluisteren en filmpjes bekijken. Hieronder twee filmpjes van youtube:
