CD-tip: ‘Yanna Yova’ van Makam

Vandaag wil ik graag het album Yanna Yova van het Hongaarse ensemble Makam onder jullie aandacht brengen. Makam is een groep die moeilijk onder een noemer te vangen is. We horen een versmelting van traditionele Hongaarse volksmuziek (genre Muzsikas) met hedendaagse klassieke muziek, avant-garde, jazz en populaire genres. Avontuurlijk en eclectisch dus! Van Makam verschenen al een twaalftal cd’s, maar de groep is nog vrij onbekend buiten Hongarije. Zeer onterecht. Oprichter en groepsleider Zoltán Krulik speelt het immers klaar om zich bij elk nieuw project te omringen met de beste Hongaarse zangeressen. Beata Palya zong bijvoorbeeld mee op enkele cd’s. Luister zeker eens naar haar heel avontuurlijke album Adieu les complexes, één van mijn alltime favorieten en ook beschikbaar in onze collectie (hier integraal te beluisteren). Op het nieuwe album Yanna Yova zijn Zora Hornai en Clara Korzenszky de zangeressen van dienst. Er passeren Oost-Europese melodieën en ritmes met Balkaninvloeden (de ijzersterke, opzwepende opener 'Tavol') en echo’s van Afrika (de titeltrack 'Yanna Yova'). Ook meer trendy nummers met fijne percussie en zelfs hier en daar een snuifje reggae ('Hazafelé' en 'Sms') worden niet geschuwd. Het belangrijkste is dat er constant virtuoos en gedreven gemusiceerd wordt, zonder voorspelbare arrangementen. Kortom, een boeiend schijfje, heel gevarieerd en toegankelijk voor een breed publiek. Hier kan je enkele tracks beluisteren.

http://www.myspace.com/makamethnomusic

Gehoord: 'African classics' van Mabulu

In 2000 verscheen de cd 'Karimbo' van de groep Mabulu uit Mozambique. Het gebeurt niet vaak dat muziek uit dat deel van Afrika Westerse oren bereikt. Daar komt nog bij dat het album opgenomen werd tijdens de rampzalige overstromingen, waarmee Mozambique in die periode te kampen had. Mabulu (de naam betekent 'op zoek naar dialoog') is samengesteld uit muzikanten van 3 verschillende generaties. We horen een mix van marrabenta, het bekendste genre uit Mozambique, vermengd met hiphop. Traditie en moderniteit worden daarbij op een frisse, ongeforceerde manier met elkaar verweven. In 2001 verscheen een tweede album, Soul Marrabenta (beschikbaar in onze collectie). Naast Lisboa Matavel, die in november 2002 overleed, is op die cd nog een tweede veteraan van de partij, namelijk Dilon Djindji, misschien wel de bekendste vertegenwoordiger van de marrabenta-stijl. We horen ook invloeden van muziekstijlen uit Zuid-Afrika en Zimbabwe. Mabulu stal in 2000-2001 de show op veel zomerfestivals. Vervolgens hoorden we niets meer van deze groep. Nu blijkt dat ze toch nog bestaan, weliswaar in door de jaren heen wisselende bezettingen. Het nieuwe album 'African classics' is een compilatie met de beste 17 nummers uit hun 2 cd's. Stuk voor stuk fijne nummers en heel binnenkort te ontlenen in de bib! Via Mondomix kan je fragmenten van alle nummers beluisteren!

Ray Lamontagne

Hieronder vindt u enkele pareltjes uit onze AVM-collectie van de Amerikaanse folk singer-songwriter Ray Lamontagne.
Ray heeft een heel eigen sound, zijn stem is uniek en zeer meeslepend. In onze collectie hebben wij 2 cd's van hem: gossip in the grain en till the sun turns black. Beide cd's zijn zeker de moeite waard om te beluisteren!

Hieronder een voorproefje :

Gehoord: ‘Em Português’ van Rabih Abou-Khalil & Ricardo Ribeiro

Rabih Abou-Khalil is een bekende oudspeler uit Libanon, die al geruime tijd in Duitsland verblijft. Door zijn contact met Westerse muziek, ging hij de mogelijkheden van de Oud (Arabische luit) exploreren en is hij de klassieke Arabische manier van spelen gaan combineren met de Westerse manier. Hij werkte bijvoorbeeld reeds succesvol samen met het Kronos Quartet. Zijn vorige album Songs for sad women maakte hij i.s.m. de Armeense Dudukspeler Gevorg Dabaghyan. In al die samenwerkingen horen we een fusie van jazz, klassiek en wereldmuziek, met soms een vleugje avant-garde. Rabih Abou-Khalil’s laatste reis bracht hem naar Portugal waar hij muziek begon te schrijven op Portugese poëzie. Het resultaat is de uiterst mooie cd Em Português (binnenkort beschikbaar in onze collectie). De jonge Portugese Fadozanger Ricardo Ribeiro neemt de vocalen voor zijn rekening. Wat een ontdekking! Voor mij is dit één van de mooiste cd’s van het laatste jaar. Dat komt vooral vanwege de prachtige stem van Ricardo Ribeiro, die in het samenspel met oud, tuba, bas, accordeon en percussie optimaal tot zijn recht komt! Ricardo Ribeiro beschikt over een heel mooi timbre, tegelijk krachtig en broos. Waarom worden er zo veel (soms ook middelmatige) fadozangeressen vooruitgeschoven in de media en is deze schitterende zanger bij ons nog zo onbekend? Bekijk een filmpje met het openingsnummer van de cd 'Como um rio'!

De bekende Spaanse filmregisseur Carlos Saura maakte in 2007 de film Fados, waarvan de soundtrack beschikbaar is in onze collectie. In die film zien we een passage in het ‘Casa de Fados’ in Lissabon, waarbij allerlei zangers en zangeressen in het kort de revue passeren. Eén van de ontdekkingen daar was Ricardo Ribeiro. Bekijk hieronder dit mooie filmfragment. We zien hem tamelijk op het eind verschijnen!

Gehoord: 'Afro what!?' van Mdungu en 'Many things' van Seun Kuti

Graag wil ik jullie aandacht vestigen op twee superinteressante nieuwe cd’s uit onze collectie. Het gaat om artiesten die dit jaar voor enkele hoogtepunten zorgden tijdens het Afro-Latinofestival in Opitter. Op het album Afro what!? van de Rotterdamse band Mdungu horen we stomende afrobeat ('confusion'), een gastzanger uit Gambia die voor kippevel zorgt ('Paps Toure'), een jonge gitarist die met zijn magisch spel de sound van de legendarische Rail band met succes weer tot leven weet te brengen (luister vooral naar ‘Mali express ‘). Nostalgie troef dus, want ook de sfeer van de Zuid Afrikaanse African jazz pioneers komt even langs ('pick up'). Hoogtepunt vind ik persoonlijk ‘Boolow Gambia’. Als dit nummer op de radiozenders een kans zou krijgen, hebben ze meteen een stevige zomerhit te pakken. Via hun myspace pagina kan je enkele nummers uit de cd beluisteren. Mdungu: een ware ontdekking dus! De cd is trouwens ook via digileen beschikbaar! Klik daarvoor op het digileen knopje bij de cd-beschrijving in de catalogus.

Het album Many things van Seun Kuti verscheen vorig jaar. Seun Kuti is de zoon van de illustere Nigeriaanse Afrobeatlegende Fela Kuti (1938-1997), één van de eerste Afrikaanse artiesten die destijds in het Westen als een popster onthaald werd. Enkele jaren geleden liet zijn broer Femi al van zich horen, maar Seun volgt meer de oude stijl van papa, hij laat zich zelfs begeleiden door zijn oude groep ‘Egypt 80’. In Opitter zorgde Seun Kuti voor een opzwepende set, die tot een gat in de nacht duurde. Muzikaal en visueel heel sterk allemaal. De marathonsongs gingen op geen enkel moment vervelen, je kan bij zo veel energie trouwens niet stil blijven staan! Ook op de cd komt hij sterk en confronterend uit de hoek. Via onze playlist kan je vanaf vandaag 2 nummers beluisteren. Nog meer sterke afrobeat uit onze collectie:
Tony Allen: 'secret agent' (Nieuwe cd!)
Fela Kuti: 'music is the weapon (DVD)
The best of Fela Kuti (cd)
Femi Kuti: 'day by day' (cd)
Femi Kuti (cd)

Hieronder kan je Seun Kuti live in actie zien (Oslo, 2008)

Gehoord: ‘Rishte’ van Najma Akhtar en Gary Lucas

Najma Akhtar is een Brits-Indische zangeres die sinds het eind van de jaren 80 een aantal prachtige cd’s met klassiek-Indische ghazals op haar naam heeft staan. De Amerikaanse blues-rockgitarist Gary Lucas is bekend van zijn werk met artiesten zoals Captain Beefheart, Iggy Pop en Nick Cave. Hij leverde ook een belangrijke bijdrage aan het bekende album Grace van de betreurde Jeff Buckley. Samen brachten Najma Akhtar en Gary Lucas onlangs het prachtige album ‘Rishte’ uit. De muziek is moeilijk te omschrijven, je zou het Indo-blues kunnen noemen. Op het eerste gehoor zou je kunnen veronderstellen dat de twee stijlen niet bij elkaar passen, maar de verleidelijke Indische vocalen van Najma accorderen hier echt mooi met de bluesgitaar van Gary Lucas, aangevuld met een tabla drum en ook viool in een drietal nummers, waardoor het toch vooral heel Indisch blijft klinken. De stem van Najma Akhtar is kleurrijk en ze heeft een heel speelse manier van zingen. De meeste liedjes zijn eigen composities, meestal in het Urdu, maar ook enkele keren in het Engels. Alles bij elkaar een heel creatieve fusie, met een tijdloze sound, die volgens mij niet snel gedateerd zal klinken. Beluister enkele nummers uit de cd via my space. Het album is heel binnenkort beschikbaar in onze collectie!

Gehoord: Orquestra Arab de Barcelona e.a.

Gisteren was het 21 juli, een zonnige, vrije dag! Ideaal om in de namiddag even naar Brussel te rijden, waar een heleboel grote en kleinere evenementen plaatsvonden n.a.v. de Belgische Nationale feestdag. Muziekpublique organiseerde i.s.m. Stad Brussel ‘Muziek in de wijk’ met een feestelijk (wereld)muziekprogramma op 5 Brusselse pleinen. Onze keuze viel op het Rouppeplein, waar een aantrekkelijk Noord-Afrikaans programma voorzien was. Bij aankomst vernamen we echter dat de bekende artiest uit Kabylië (Algerije), Abdelli, afgezegd had. Het podium (een mobiele kiosk) was hem te klein, hij weigerde daar op te treden. Niet echt een sympathieke geste naar alle ‘fans’ (toch een tiental) die speciaal voor hem naar Brussel gekomen waren. Ik zag Abdelli een viertal keren live bezig, het waren telkens sterke concerten. Ook de twee albums die Abdelli uitbracht via het bekende Real World label zijn echt de moeite. Je kan ze allebei ontlenen in de bib van Maaseik. Zie hier. Gelukkig was er nog vanalles anders leuks te beleven op het Rouppeplein. Een gemoedelijk ‘Marollen’sfeertje, fijn caféetje om tussendoor op het terras met vrienden van een zomerse sangria te genieten en andere goede muziek. Omdat Abdelli het liet afweten werden de jongens van Zazzat uit Marokko twee keer ‘opgetrommeld’, eerst samen met Marockin' Brass en vervolgens alleen. Heel hevige percussiegedreven shaabi en gnawa, die zonder de blazers nog iets sterker uit de verf kwam, maar het waren allebei zeker verdienstelijke concertjes. Het Orquestra Arab de Barcelona was een afsluiter voor de fijnproever! Klassiek Arabisch, Arabo-andalusisch met een snuifje rai, shaabi en jazz, maar vooral heel veel persoonlijkheid en een echte eigen sound. Ik zag hen vorig jaar trouwens al eens in het Cultuurcentrum van Leopoldsburg en was ook toen onder de indruk. Vooral de zanger is top als je van klassieke Arabische zang houdt! Gisteren waren ze wel met een ingekrompen bezetting aanwezig, waardoor een aantal instrumenten opgevangen moesten worden door synthesizer, maar zelfs die ingreep viel best mee. Hun laatste album, Maktub is in de collectie van de bib Maaseik aanwezig! Op deze cd hoor je een mooie mix van knap gearrangeerde traditionele nummers uit Noord-Afrika, in combinatie met originele composities van de groepsleden. In onderstaand filmpje kan je de groep live bezig zien in Barcelona!

Luistertip: Oumou Sangare, de nachtegaal uit Mali

Vandaag wil ik jullie graag even voorstellen aan Oumou Sangare. Deze Malinese diva bracht namelijk al 5 schitterende cd’s uit, via World Circuit, het label bekend van de Cubaanse topper Buena Vista Social Club. Oumou Sangare is één van mijn favoriete artiesten. Jaren geleden al (ik weet niet meer precies wanneer) zag ik haar live aan het werk in het Cultuurcentrum van Maaseik. Op zaterdag 20 juni komt zij een concert geven op Afro-Latino in Opitter. Haar eerste drie cd’s Moussolou (1989), Ko Sira (1993) en Worotan (1996) zijn officieel niet meer verkrijgbaar, maar je vindt de eerste twee wel in onze bib, samen met Oumou (2004), een dubbelcd met het beste van haar eerste drie albums, aangevuld met enkele nummers uit een vierde cassettealbum dat nooit officieel uitgebracht werd in het Westen. Onlangs verscheen haar nieuwe album Seya, weeral een hoogtepunt! Die cd vind je heel binnenkort ook in onze collectie.
Hieronder een filmpje met een livefragment tijdens het gerenommeerde Womadfestival in 2003


Als wereldmuziekliefhebber bezoek ik dit jaar weer een aantal zomerfestivals. Info en verslaggeving hierover kan je terugvinden op mijn persoonlijke blog. Je kan er ook de recentste videoclip van Oumou Sangare bekijken.

Gehoord: 'Zumurrude' van Tri a Tolia

Eén van de mooiste cd’s die ik de laatste tijd hoorde is ‘Zumurrude’ van Tri a Tolia. Als je het geluid opzet, hoor je nu normaal een nummer uit deze cd spelen! Tri a Tolia bestaat uit de stem van Melike Tarhan, een Turkse zangeres die in Gent woont, de Qanun van Osama Abdulrasol, de Irakese echtgenoot van Melike en de klassieke cello van Lode Vercampt.
Prachtige intieme muziek, met grote intensiteit gebracht. De qanun is trouwens één van mijn favoriete muziekinstrumenten en Osama is hierin meesterlijk! De heldere opname zorgt voor een betoverende luisterervaring. Laat je niet weerhouden door de Turkse teksten, het mooie ingetogen timbre van Melike en de sfeervolle muziek spreken voor zich. Zeer binnenkort beschikbaar in onze collectie!

Gehoord: 'très très fort' van Staff Benda Bilili

Ze worden dé muzikale sensatie uit Congo genoemd en volgens mij is dit meer dan terecht. Sinds ik deze cd gehoord heb, kan ik gewoon niet stoppen met ernaar te luisteren. Zo sprankelend, bezwerend en fris! Er circuleren al een hele tijd filmpjes over Staff Benda Bilili op Youtube. De meeste groepsleden zijn verlamd – slachtoffers van jeugdige polio – en dakloos. Ze leven in de buurt van de Zoo van Kinshasa. In de clips op Youtube zijn rolstoelen te zien, die gemaakt lijken van oude motorfietsen of driewielers. Très tres fort is hun eerste officiële cd, en wat voor een pareltje, vol levenslust en prachtige melodieën. De stemmen en gitaren werken hypnotiserend. Opvallendste figuur is de 17-jarige Roger Landu, die een heel speciaal geluid fabriceert uit een éénsnarige zelfgemaakte luit. Uit die één snaar haalt hij dezelfde kracht als een gitarist dit kan met 6 snaren. In de muziek worden flarden van klassieke Congolese rumba verweven met Cubaans geïnspireerde harmonieën, Afrikaanse ritmiek en dit alles versmolten tot een geheel eigen vernieuwende stijl met frisse nieuwe songs. De catchy gitaar in ‘Na Lingui yo’, de vocale harmonieën in ‘Sala Keba’ en ‘Mwana’: het zijn slechts voorbeelden van een album waarvan de melodieën stuk voor stuk dagen in het hoofd blijven hangen. De producer van het album is Vincent Kenis, een Belg die ons uit Congo eerder al liet kennismaken met Konono no 1, toen ook een sensatie, maar muzikaal staat Staff Benda Bilili volgens mij veel sterker. Nu al zeker één van mijn cd’s van het jaar!
P. S. De cd is op dit moment nog niet aanwezig in onze collectie, ze werd wel besteld.
Via hun my space pagina kan je verschillende liedjes beluisteren en filmpjes bekijken. Hieronder twee filmpjes van youtube:

Gehoord: Orchestra Baobab in het Zuiderpershuis (Antwerpen)

Het gebeurt niet vaak dat ik via de blog van de bib verslag uitbreng van mijn wereldmuziekuitstapjes naar Brussel, Gent of Antwerpen. Hoe schitterend de concerten vaak ook zijn, om in aanmerking te komen voor deze blog moet er een verband zijn met onze bib en haar collecties. Gisteren zag ik in een uitverkocht Zuiderpershuis het Orchestra Baobab uit Senegal. Deze groep maakte in de jaren 70 furore in hun thuisland en omstreken met hun frisse, swingende sound, waarin naast Cubaanse invloeden ook heel herkenbare West-Afrikaanse melodielijnen en ritmes te horen zijn. We horen bij momenten goed waar Youssou N'Dour de mosterd gehaald heeft voor zijn immens populaire Mbalax. Tijdens het concert waren deze topmuzikanten geweldig in form. Het speelplezier straalde af op het publiek, waaronder ook heel wat Senegalezen. De gitarist, Barthélemy Attisso wordt beschouwd als één van de allerbeste van Afrika. En denken dat enkele jaren geleden, toen het Orchestra Baobab na vele jaren van inactiviteit terug begon op te treden, veel overredingskracht nodig was om hem te overtuigen om zijn succesvolle advocatenpraktijk even opzij te schuiven en terug met zijn gitaar aan de slag te gaan. Het concert bestond alleen maar uit hoogtepunten, zoals Bul ma miin, On verra ça en Pape Ndiaye.
Vier schitterende zangers wisselden elkaar af, elk in hun eigen specialiteit, waarbij Assane Mboup klonk als een jonge Youssou N'Dour en Rudi Gomis meer de Cubaanse stijl vertegenwoordigde. Het samenspel tussen de gitarist en de 2 saxofonisten Issa Cissokho en Thierno Koite zorgde ook onvermijdelijk voor vuurwerk. Wij hebben in de bib een aantal cd's met muziek uit de gloriedagen van het orkest, naast de twee nieuwe cd's die recent uitgebracht werden via het World Circuitlabel van Nick Gold, waarop ook de meest succesvolle wereldmuziekcd aller tijden uitgebracht werd, namelijk Buena Vista Social Club. Als je liefhebber bent van de Cubaanse muziek oudestijl van o.a. Ibrahim Ferrer en Compay Segundo moet je zeker ook eens luisteren naar het Orchestra Baobab!
Een overzicht van de cd's in onze bib:
A night at club Baobab: Senegalese dance music of the 70's
N'Wolof
Specialist in all styles (2002), hun eerste comeback album
Made in Dakar (2007)
Bekijk hier het nummer 'Pape Ndiaye' uit 'Later with Jools Holland' (BBC)

Bollywood, meer dan een hype!

Dankzij Slumdog millionaire van Danny Boyle, de film die deze week 8 oscars in de wacht sleepte, beleven we momenteel een kleine Bollywoodhype. De filmindustrie van Mumbai (het vroegere Bombay) is nochtans al jaren de grootste van de wereld. Nergens worden er per jaar zoveel films geproduceerd als in India. Tot voor kort waren deze films in het Westen nauwelijks te zien. In Turkije, Afrika en het Midden-Oosten zijn ze nochtans immens populair. Persoonlijk maakte ik twaalf jaren geleden kennis met het genre tijdens een reis naar India. In een lokale bioscoop zag ik ‘Raja Hindoestani’, op dat moment één van de grootste kaskrakers. De film duurde meer dan 3 uren. Het ‘moraliserende’ liefdesverhaaltje was flinterdun, de kitch droop van het scherm, maar toch heb ik ervan genoten. Het enthousiaste publiek zorgde voor een aparte sfeer en de belangrijkste troeven van Bollywoodfilms zijn de muziek en dans. In Raja Hindoestani was die muziek prachtig en de cd (niet in de collectie van de bib, want in België moeilijk verkrijgbaar) zet ik nog regelmatig op. De hoogdagen van de Bollywoodmuziek situeren zich vooral in de jaren vijftig en zestig. Het genre is onmiskenbaar Indisch, er worden veel elementen uit de lokale volksmuziek in verwerkt, maar tegelijk is er een mix van invloeden uit de Westerse muziek aanwezig (zowel klassiek als pop). Het resultaat is soms heel mooi en origineel, maar ook vaak pure kitch, die soms weer zo overdreven is dat het opnieuw goed wordt (‘camp’ noemen we zoiets).
Een voorbeeld van een heel mooie Bollywoodsong uit 1971 is Dum Maro Dum, gezongen door Asha Bhosle. Hier kan je kijken en luisteren naar het fragment uit ‘Hare Rama Hare Krishna’, de film waaruit het lied afkomstig is.

Exotische psychedelica!
Asha Bhosle en haar iets oudere zus Lata Mangeshkar zijn de twee vrouwelijke iconen van de Bollywoodmuziek. Eigenlijk zijn het zogenaamde 'playbacksingers', want zij zijn niet te zien in de films. Oogverblindende actrices vertolken namelijk de rollen. Best wel grappig als je bedenkt dat beide diva’s ondertussen al de zeventig gepasseerd zijn.
Enkele goede Bollywoodcd’s uit onze collectie
Rough guide to Bollywood legends / Asha Bhosle
Bombay connection volume 1
Bombay connection volume 2
Beginners guide to Bollywood
The rough tuide to Lata Mangheskar
The Bollywood Brass Band: Britse groep die furore maakt tijdens de zomerfestivals met de vertolking van de beste Bollywoodsongs.
Asha Bhosle nam vorig jaar de veelgeprezen cd You've stolen my heart op, samen met het Kronos Quartet, waarop een aantal Bollywoodklassiekers van de bekende componist RD Burman een eigentijdse interpretatie krijgen.

Enkele Bollywoodfilms uit onze DVD-collectie
Chicken tikka masala
Lagaan
Monsoon wedding van Mira Mair, een regisseuse die vooral bekend is van ernstige, maatschappijkritische films.
Tot slot nog een mooi fragment uit Lagaan, waarvan de muziek gecomponeerd werd door AR Rahman, de componist die ook instond voor de muziek van Slumdog millionaire en daarmee 2 oscars won ('best original music score' en 'best original song'). Dankzij hem beleeft de Bollywoodmuziek, na een wat slappere periode vanaf midden jaren zeventig tot eind jaren tachtig, opnieuw hoogdagen.

Concert van het jaar: Baaba Maal & guests, Peul-blues uit Senegal

Het is 2009, maar toch wil ik graag nog even terugkomen op 2008, met wat voor mij het ‘concert van het jaar’ was. Zoals je in eerdere posts op deze blog al kon lezen, ben ik een groot liefhebber van wereldmuziek. In die hoedanigheid bezoek ik regelmatig concerten, vooral in Brussel, Antwerpen en Gent. Daarnaast zijn er natuurlijk de zomerfestivals, waarvan ik er jaarlijks enkele probeer te bezoeken.
Nummer één in mijn top tien van wereldmuziekconcerten voor 2008 is het unieke concert van de Senegalese ster Baaba Maal (met guests) in het Zuiderpershuis (Antwerpen) op 14 juni. Meestal treedt Baaba op samen met zijn groep en dan brengt hij stomende mbalax, het muziekgenre waarvoor Senegal vooral bekend is, dankzij de wereldster Youssou N'Dour. Ik ben al jaren liefhebber van de muziek van Baaba Maal, maar zijn elektrische concerten vielen mij meestal nogal tegen wegens te veel show en bombast, waarbij een aantal traditionele instrumenten en vooral de indrukwekkende stem van Baaba vaak niet tot hun recht kwamen. Deze keer bracht Baaba echter bij uitzondering een volledig acoustische set, voor een groot stuk bestaande uit zogenaamde Peul-blues, een muziekstijl uit Noord-Senegal waarmee hij oorspronkelijk groot geworden is. Bovendien deed Baaba tijdens zijn concert beroep op een aantal sterke gastmuzikanten, waaronder de in Brussel woonachtige Malick Pathé Sow, een meester op de Hoddu. Het resultaat was regelrechte kippevel tijdens een concert dat maar liefst 3 uren duurde.
Ook in onze bib beschikken wij over een aantal sterke cd’s van Baaba Maal. Er is de klassieker Djam leelii uit 1991, die Baaba opnam samen met zijn mentor Mansour Seck. Dankzij die cd maakte de wereld voor het eerst kennis met deze muziek in acoustische vorm. De cd blijft een hoogtepunt in het oeuvre van Baaba Maal, samen met de cd Missing you uit 2001. Commercieel succes oogstte Baaba het meest met het album Nomad soul, waarop de hits Souka Nayo (I will follow you) en Cherie (geen cover van Eddy Wally!) velen wel bekend in de oren zullen klinken.
Overzicht van alle albums van Baaba Maal in onze bib
Solo album van Mansour Seck
Wij beschikken in de bib ook over een fijne cd van Malick Pathé Sow: miin e mah
Tenslotte als smaakmaker nog een mooie videoclip van het nummer ‘fanta’ uit het acoustisch album ‘Missing you’


Graag vernemen wij ook van jou van welk concert uit 2008 je het meest genoten hebt. Stuur ons gerust een reactie!!!

Eindejaarslijstjes

Het jaar is weer bijna om. Tijd dus voor de klassieke eindejaarslijstjes. Wij willen graag weten van welke boeken, cd's of dvd's jullie dit jaar het meest genoten hebben. Heb je één of meer favorieten die je graag aan anderen wil aanraden? Persoonlijk heb ik van heel wat boeken genoten. Het is moeilijk om hiervan een lijstje te maken. Toch een poging met mijn top 5:
1. Kind 44 van Tom Rob Smith. Hierover schreef ik een bespreking op de blog, zie hier.
2. Tirza en de Joodse Messias van Arnon Grunberg
3. Nemen wij dan samen afscheid van de liefde van Paul Baeten Gronda. Zie bespreking hier
4. Fata morgana van Chika Unigwe
5. de witte tijger van Aravind Adiga, de winnaar van de Booker Prize, zie hier

Favoriete cd's:
1. Adieu les complexes / Beata Palya (Hongarije)
2. Venus on earth van Dengue Fever (USA - Cambodja). Zie bespreking hier
3. The golden age of discos fuentes (Colombia), een schitterende oudere verzamelaar die ik pas onlangs ontdekt heb
4. The voice of lightness / Tabu Ley Rochereau (Congo)
5. Al Palna / Ghalia Ben Ali & Bert Cornelis (Tunesië - België)

DVD's:
Ik was onder de indruk van de volgende 2 documentaires, die handelen over de negatieve gevolgen van de voedingsindustrie:
Our daily bread
Darwin's nightmare

Graag lees ik hier ook jullie suggesties! Als je een facebook account hebt, kan je trouwens ook lid worden van de groep 'bib Maaseik' en daar zelf wat meer vertellen over uw favorieten. Eén van de bibmedewerkers, Maarten, zal vandaag of morgen ook zijn favorieten op de blog plaatsen.

Ghalia Benali wint de ‘World of Music awards’ 2008

Het is een tweetal weken stil gebleven op deze blog. Ik ben namelijk op vakantie geweest in Tunesië. Wil het toeval toch niet dat mijn favoriete Tunesische zangeres ondertussen de world of music awards 2008 gewonnen heeft!
Ghalia Benali is geboren en woonachtig in Brussel en het is vreemd dat zij hier nog zo onbekend is. Zij is naast zangeres ook danseres, actrice (in de Tunesische film ‘la saison des hommes’) en beeldend kunstenaar. Zij heeft al bij diverse ensembles gezongen, waarvan Timnaa wellicht het bekendst is, want hiermee bracht zij de cd wild harissa uit via het gekende Duitse wereldmuzieklabel network’. Zij is echter vooral live heel veelzijdig en indrukwekkend. Met haar sensuele stem verovert zij de harten van (ongeveer) iedereen die haar live aan het werk kan zien. Persoonlijk zag ik haar al een 20-tal keren, met diverse bezettingen. Haar muziek is niet onder één noemer te vangen. Vanuit haar Arabische achtergrond laat zij zich beïnvloeden door klassieke en populaire Indiase muziek, avant-garde en jazz. Haar recentste project ‘Romeo and Leila’ is van topniveau. Momenteel werkt zij een programma uit met liederen van de legendarische Egyptische diva Oum Kaltsoum.
In bijlage een filmpje tijdens 'Mano Mundo' in Boom (2007)
De website van Ghalia Benali
Andere Tunesische muziek in de bib van Maaseik

De muzikale rijkdom van Ethiopië

Vandaag wil ik het hebben over Swinging Addis, de muziek uit het gouden tijdperk van Ethiopië.
Afrikaanse muziek associëren de meeste mensen in de eerste plaats met percussie (vb. djembe). Dan volgen de tropische klanken van de Congolese rumba en de Senegalese mbalax van Youssou n’Dour en co. Ook de Malinese blues van Ali Farka Touré en Boubakar Traoré is ondertussen redelijk gekend. Van al deze muziek vind je trouwens een aantal cd’s/DVD’s in onze collectie. Maar daarover wil ik het dus vandaag niet hebben, wel over de Ethiopische muziek die veel minder belletjes doet rinkelen bij de modale (wereld)muziekliefhebber. Ethiopië kende nochtans een gouden tijdperk in de jaren 60/70, waaraan tijdens de dictatuur van Mengistu abrupt een einde kwam. O.a. dankzij de inspanningen van de fransman Francis Falceto kunnen we deze muziek vandaag opnieuw ontdekken. Hij haalde de oude opnames vanonder het stof en dit resulteerde in de cd-reeks Ethiopiques, waarvan ondertussen al 24 delen verschenen bij budamusique.
Dat is veel om mee te starten, maar geen nood, vorig jaar verscheen de overzichtelijke dubbelcd the very best of Ethiopiques. Als je deze muziek voor het eerst beluistert, maak je dan op voor een bevreemdende ervaring. De sound van Swinging Addis is immers uniek en ongeëvenaard. Je hoort saxofoons, echos van Glenn Miller en James Brown maar dit allemaal ingebed in typisch Ethiopische melodielijnen (in pentatonische schaal) en ritmes, die na een tijdje luisteren duidelijk herkenbaar worden. De bekendste drie sterren zijn Mahmoud Ahmed, Getatchew Mekuria en Alemayehu Eshete. Alledrie zijn ze dankzij de recente aandacht bezig met een comeback. Getatchew Mekuria bracht onlangs een cd uit samen met de Nederlandse punkband ‘the ex’. Mahmoud Ahmed is te horen op de cd Addis Kan van Badume’s band, een Franse jazzband die zich helemaal is gaan toeleggen op het terug tot leven brengen van de Ethiopische klassiekers. Als je deze groep live aan het werk kan zien, aarzel niet! Hieronder een filmpje waarop je ze kan bezig zien/horen met hun eigen zanger, trouwens een Fransman!

In juli zag ik ze aan het werk tijdens het Afrikafestival (Hertme), waar ze de begeleiding verzorgden van die derde ster, Alemayehu Eshete.
Andere Ethiopische muziek in onze bib:
De algemene compilatie uit de rough guide series
Ethiopian groove een eerder verschenen compilatie uit het gouden tijdperk
Gigi, een moderne Ethiopische popster, die furore maakt vanuit de USA

‘Dengue Fever’ brengt verdwenen Cambodjaanse psychedelica terug tot leven

Op deze blog ben ik van plan regelmatig persoonlijke favorieten voor te stellen. Mijn dada is wereldmuziek uit alle windstreken, dus je zal regelmatig een bijdrage vinden ter promotie van minder bekende genres. Vandaag wil ik jullie aandacht vestigen op de Amerikaanse groep ‘dengue fever’. Deze band gaat al een aantal jaren mee en bracht ondertussen 3 albums uit, die we allemaal in onze bibcollectie hebben. Zij beschikken over een Cambodjaanse zangeres. De meeste nummers zijn gezongen in het ‘Kmer’. Blijkbaar bestond er in Cambodja in de jaren zestig en begin jaren zeventig een bloeiende psychedelische rockscene, met sterren als Sinn Sisamouth , Ros Sereysothea en Pan Ron. Hiervan zijn echter geen goede opnames bewaard gebleven, vermits alle mastertapes vernietigd werden ten tijde van het regime van Pol Pot in de jaren zeventig. Ook de artiesten ‘verdwenen’ stuk voor stuk spoorloos. Dengue fever brengt deze muziek echter op een originele manier terug tot leven, met heel eigen accenten. Hun eerste album, met gewoon als titel dengue fever bestaat voornamelijk uit ‘covers’ van oude Kmerklassiekers.
Op hun tweede album escape from dragon house brengen zij voor het grootste deel eigen nummers. Je kan op youtube een videoclip bekijken van Sni Bong hun eerste bescheiden hit, die ook als extra track op het album te bekijken is.
In 2008 kwam het derde album venus on earth uit. De doorbraak is nu hopelijk niet meer veraf, want de groep heeft een eerste succesvolle tournee achter de rug in Europa.
Je kan hun 3 albums in de bib van Maaseik ontlenen, ze staan gewoon bij de popmuziek (rubriek 78). Het gaat immers om pure pop, met wel onmiskenbare Cambodjaanse accenten.
Meer info:
Dengue fever website
Cambodian rocks
Op deze site vind je meer info en ook interessante (legale) gratis downloads van oude Kmernummers, geplukt van oude cassettes. Zeker het album ‘Cambodian rocks’ is een sterke aanrader. Daarop vind je o.a. een aantal originele versies van nummers die nu door Dengue Fever opnieuw onder de aandacht gebracht worden.
Volgende keer zal ik het hebben over ‘Swinging Addis’, de bloeiperiode van de Ethiopische muziek in de seventies. We blijven dus nog even in de retrosfeer!