Gelezen: Op zoek naar de tijdvogel (graphic novel)

Tussen de nieuwe strips die onlangs onze collectie kwamen verrijken, zat ook een klassieker waarvan we zelf even hebben getest of hij de tand des tijds heeft kunnen doorstaan. En het mag gezegd: ook 25 jaar na datum blijft Op zoek naar de tijdvogel meer dan overeind. Wij plaatsten het in onze graphic novel afdeling omdat het zo'n mooie integrale editie is, volledig afgerond in één machtig boekwerk met harde kaft, maar eigenlijk gaat het om een vierluik van strips (de scheidingslijn tussen strip en graphic novel is sowieso altijd moeilijk te trekken, maar dan weet u dus waar u moet zoeken - reserveren als hij uitgeleend is, kan hier).

De strips zelf dan: op het eerste gezicht is Op zoek naar de tijdvogel een typisch geval van heroic fantasy. Akbar, de wondere wereld van dienst, staat op het punt ten prooi te vallen aan de duistere god Ramor. Alleen de heksenkoningin Mara kan het tij nog keren, als haar dochter Hermelijn en haar oude geliefde, de dappere ridder Bolster, echter eerst enkele queestes voor haar kunnen vervullen. Een klungelige sidekick maakt het heldengroepje van de nobele krijger en de rondborstige babe compleet en verder zijn er exotische volkeren, magische artefacten, monsters en vreemde bondgenoten, ... kortom alles wat je verwacht.

Maar Op zoek naar de tijdvogel is veel meer dan dat. De personages zijn helemaal niet van bordkarton zoals dat wel vaker het geval is in vergelijkbare verhaaltjes, maar weldoordachte figuren met echte emoties. Ridder Bolster is bijvoorbeeld geen Conan the Barbarian. In plaats daarvan is hij een held-op-rust die geen zin heeft in een nieuw avontuur en al helemaal niet in nieuwe verwikkelingen met zijn oude geliefde. De uitgebluste antiheld is ondertussen misschien evenzeer een stereotype geworden, maar was in de jaren '80 nog verrassend en zelfs nu voelt dit personage nog zo aan.

En dan is er Hermelijn, het knappe heksenkind met het onstuimige karakter dat het avontuur aanstuurt. Het is vooral in de manier waarop haar personage wordt neergezet dat het scenario van Serge Le Tendre zich een absoluut meesterwerk toont. Zo is haar rondborstigheid niet zomaar een cliché of een leuke gimmick, maar een wezenlijk onderdeel van de plot, en hetzelfde geldt ook voor de bijzondere relatie met haar kleine troeteldiertje.



Het voortreffelijke verhaal doen deze vier strips al ver boven het maaiveld uitsteken, maar daarnaast is er ook het prachtige tekenwerk van Régis Loisel, die de verschillende gewesten van Akbar op een sublieme manier tot leven wekt, en vooral heel veel humor. Op zoek naar de tijdvogel is even ondeugend als episch, en dat maakt het des te aangenamer om je op de tocht van Hermelijn en Bolster te laten meeslepen.

Nog veel meer info over deze klassieker vindt u op de website van De Stripspeciaalzaak, waar het nummer 29 is van de honderd beste Franse strips ooit!

Nog meer nieuwigheden

Samen met Op zoek naar de tijdvogel werden ook enkele andere nieuwe series aan onze stripcollectie toegevoegd.

• Het wolkenvolk is ook weer een fantasy-strip, dit keer een juist gedoseerde mix van de traditionele elementen van het genre met de mythes van het Oude China.
• De lokroep van de roots is een verhaal dat het ritme van de jazz uit het Harlem van de jaren '20 perfect in beelden weet te vatten.
• Het testament van Kapitein Crown is een ijzersterke piratenstrip boordevol avontuur en verrassende wendingen.

• Sir Arthur Benton is een drieluik dat uitblinkt omwille van zijn intelligente scenario, dat zich afspeelt in de nadagen van WO II. De ondervraging van het gevangengenomen titelpersonage, een Engelsman die de kant van de Nazi's koos en nu in Nürenberg zijn proces afwacht, ontspint zich als een intens kat-en-muisspel.
  De geraffineerde spionageplot is volledig fictief, maar wel realistisch genoeg gebracht om je aan het denken te zetten over het getouwtrek achter de schermen van de Tweede Wereldoorlog. Aan het aquarelachtige tekenwerk moet je misschien even wennen, maar eens je meegesleurd bent door het verhaal, betekent ook dat geen struikelblok meer - integendeel!
• Nieuwe graphic novels zijn o.a. Een zakje knikkers, Bruss. Brussels in shorts, de nieuwe Shaun Tan en Dansen op de Vulkaan.

Al deze nieuwe strips vindt u op het tafeltje aan de stripafdeling, rechts van de uitleenbalies. Kom ze zelf ontdekken!

Verslag boekvoorstelling ‘de wet van de betekenis der dingen’ van Albert Magomedov

Helemaal aan het eind van de lange muur van het commissariaat zagen ze een ijzeren poort, opengewerkt met vaardig gehamerd smeedwerk, waar al een vijftigtal mensen wachtten. Het merendeel zat met de rug tegen de muur en beschermde zich tegen de regen met grote stukken plastic, waaronder zich de silhouetten van vrouwen, mannen en kinderen aftekenden. [...] 

 ‘We moeten er doorheen’, zei hij, met pijn in zijn hart naar Inga en de kinderen kijkend. En naar alle anderen die er stonden, liepen of zaten. Het groepje mensen deinde steeds verder uit. Het begin van 2001 had een rijke oogst aan rampen opgeleverd en dus ook aan mensen die probeerden zich te redden. 

Albert Magomedov was werkzaam als arts, chirurg, patholoog/histoloog, dichter, schrijver, schilder, juwelenontwerper en onderminister van Volksgezondheid in de Sovjet-Russische republiek Tsjetsjenië. Vandaag woont hij in Maaseik en blijft er van dit alles niets over. Hij verwerkte zijn onmacht in De wet van de betekenis der dingen, een knappe literaire roman, die hij op woensdag 24 oktober persoonlijk kwam voorstellen in onze bib.  

Dirk Hermans van uitgeverij Vertelpunt vertelt eerst in het kort dat hij na het lezen van dit werk voelde dat hij een pareltje in handen had dat hij kost wat kost moest uitgeven. Vervolgens spreekt schepen van cultuur, Mia Reeskens hartverwarmende felicitaties uit. De auteur is voor haar geen onbekende, zijn kinderen liepen immers school in Neeroeteren. Albert Magomedov begint zijn uiteenzetting met korte impressies over het leven in Tsjetsjenië, waar hij tot de hoger opgeleide klasse behoorde, meer bepaald de burgers die opgroeiden met de Russische taal en cultuur. Na de Perestrojka volgt grote instabiliteit in de regio met verschillende oorlogen. Albert en zijn familie vrezen voor hun leven en vluchten naar Turkije, maar ze voelen er zich niet goed bij. Op het moment dat het ernaar uitziet dat de rust in Tsjetsjenië terug is, keren ze huiswaarts. Maar al snel ervaren ze een groot wantrouwen, zowel tussen Russen en Tsjetsjenen als tussen diverse groepen Tsjetsjenen onderling. Zeker de té Russische intelligentsia wordt niet ontzien, de strenge Wahabistische islam scheert hoge toppen en het gezin slaat opnieuw op de vlucht. Deze keer belanden ze in België. Albert moet vaststellen dat heel zijn zorgvuldig opgebouwde aanzien als een kaartenhuisje in elkaar zakt. De worsteling met een onbekende taal, ongeldige diploma’s en vooral niets zinvols om handen leidt tot ernstige frustraties. Zijn asielaanvraag wordt uiteindelijk gehonoreerd maar tijdens de rit speelt hij wel zijn vrouw kwijt.

Dat en nog veel meer kunnen we nu lezen in De wet van de betekenis der dingen. Een dergelijke titel doet vermoeden dat het om een zwaar filosofisch traktaat gaat, maar dat is zeker niet het geval. De roman is voor iedereen vlot leesbaar en in een eenvoudige taal geschreven. Toch mogen we niet spreken van een ordinair autobiografisch vertelsel of ‘waar gebeurd verhaal’, zoals men dat zo mooi noemt. De roman kent een originele opbouw, waarbij twee verhaallijnen elkaar afwisselen. In eerste instantie is er het autobiografische relaas van Albert (in de roman Arno genoemd) dat aanvangt als hij in België arriveert na zijn vlucht uit het fictieve land Navrodia en waarin we volgen hoe hij samen met zijn gezin verwoede pogingen onderneemt om te integreren in een cultuur en taal die hem totaal vreemd zijn. Hij komt veel onbegrip en kilte tegen op deze moeizame weg, maar ook warme contacten en vriendschap. De tweede verhaallijn is verrassend. Telkens als Arno het niet meer ziet zitten, komen we ergens in de verre toekomst terecht in een soort van ‘fantasy’ universum. Een ridder gaat er het gevecht aan met gevaarlijke draken. Soms vond ik het niet aangenaam om de switch te maken. Mijn ongeduld werd op de proef gesteld, vermits ik graag wilde verder lezen over het wedervaren van Arno. Maar op het eind van het boek schuiven de twee verhaallijnen mooi in mekaar.

Albert Magomedov levert met De wet van de betekenis der dingen een fraai uitgewerkt literair statement af, dat tegelijk recht naar het hart gaat door een opvallend krachtige, emotionele zeggingskracht. De auteur is niet aan zijn proefstuk toe. In zijn thuisland publiceerde hij al een roman en verschillende gedichtenbundels. Hij schreef ook zijn nieuwe boek in het Russisch. Voor de Nederlandse vertaling liet hij zich bijstaan door Stefan Roumen, een collega uit de Kringwinkel, die de Russische taal nauwelijks machtig is. Nu ben je zeker benieuwd hoe hij dit klaarspeelde. Lees het hier!

Albert heeft het publiek zonder twijfel warm kunnen maken om zijn boek te lezen, want na afloop waren er heel wat gegadigden om het te kopen en te laten signeren. Binnenkort kan je het ontlenen in de bibliotheken van Maaseik en Neeroeteren. De schrijver is nog altijd actief als schilder en juwelenontwerper en vindt Maaseik een aangename stad. Zijn ritjes met het toeristisch treintje prikkelden hem om zich te documenteren over de rijke geschiedenis van Maaseik.

Meer informatie over de auteur (interview, foto’s van zijn schilderijen en achtergronden over Tsjetsjenië) vind je op de website van vertelpunt via deze link.

Gelezen: ‘De vrouwen van Baba Segi’ van Lola Shoneyin

‘Het is het levensdoel van elke vrouw om kinderen te krijgen. Wil je soms een geest in de wereld van de levenden worden? Zo wil ik je niet in deze wereld achterlaten.’

De Nigeriaan Baba Segi heeft het met zijn drie vrouwen en zeven kinderen al niet onder de markt, toch laat hij zich verleiden om er nog een vierde eega bij te nemen. Bolanle is niet alleen jong en beeldschoon, ze heeft daarbij ook nog eens als enige gestudeerd. De drie andere vrouwen zien dit vierde exemplaar met lede ogen aankomen. Bolanle brengt echter niet alleen een hoop onrust binnen in het huishouden, ze zit tegelijk met een groot probleem opgezadeld, ze geraakt maar niet zwanger, tot torenhoge frustratie van Baba Segi.

Lola Shoneyin (°1974) pakt in haar vermakelijke debuut De vrouwen van Baba Segi uit met dolkomische  intriges, hilarische dialogen en stereotiepe verhoudingen tussen dikke, boertige oude mannen en ranke, kokette jonge vrouwen. Ze laat het verhaal afwisselend vertellen door de vier eega's en hun gemeenschappelijke echtgenoot. De belevenissen en motivaties van Bolanle komen het meest levensecht over, als lezer ging ik me in eerste instantie met haar identificeren. Waarom kiest deze hooggeschoolde jonge vrouw er bijvoorbeeld vrijwillig voor te breken met haar familie om de vierde echtgenote te worden van een weliswaar rijke, maar vooral simpele winkelier? De drie andere vrouwen overstijgen aanvankelijk de karikatuur niet. Ze worden neergezet als dom, egocentrisch, venijnig, jaloers, wraakzuchtig en bijgelovig. Toch krijgen ook hun tragische levens langzaam vorm en ga je als lezer het waarom begrijpen van hun gevoelens en gedrag. De schrijfster levert alles bij elkaar een genuanceerde kijk op de schade die polygamie aanricht bij vrouwen en hele families en hoezeer het stigma van kinderloosheid doorweegt in de door haar geschetste, hedendaagse Nigeriaanse maatschappij. Iedereen verdient in deze warmmenselijke roman uiteindelijk onze sympathie, zelfs Baba Sega mag tonen dat ook hij ondanks alles het hart op de juiste plaats heeft.

De vrouwen van Baba Segi  is een knappe vertelling, met kluchtige humor als verraderlijk bovenlaagje op grimmige maatschappijkritiek. En met een verrassende plot op de koop toe!

Lola Shoneyin op Wikipedia
Lola Shoneyin Website

Gelezen: 'Het barbiehuis' van Ascanio Celestini

‘De wereld moet wel een parodie zijn op een andere wereld. Ergens anders moet er een wezen zijn dat gelijkenis met ons vertoont, dat leeft op een manier die lijkt op de onze, maar dan serieus. Wij daarentegen, hier op onze aan de polen een beetje afgeplatte planeet, apen een leven na dat niet echt van ons is, dat voor ons te hoog gegrepen is. Clowns die struikelend over hun reuzen schoenen stofwolken doen opstuiven, in hun veel te grote kleren, en die er midden in een serieus gesprek tussenuit knijpen terwijl ze hun gestippelde onderbroek showen.’

Een callcenter, winkelcentrum en appartementsblok figureren als decor in het uitzichtloze bestaan van vier jonge mensen. Marinella, Patrizia en Nicola wonen niet alleen in dezelfde troosteloze blok, ze hebben ook met elkaar gemeen dat ze meerdere baantjes moeten combineren om het hoofd boven water te houden. Alle drie werken ze in het tegenoverliggende callcenter, waar ze om de drie maanden een nieuw contract moeten ondertekenen en enkele schamele eurocenten verdienen per geleverde minuut. Salvatore is het kleine broertje van Nicola dat het allemaal op zijn onbevangen manier bekijkt, maar nu al weet dat ook voor hem geen beter lot beschoren is.

Met ‘Lotta di classe’ (klassenstrijd) serveert de auteur ons een meedogenloze satire waarin hij afrekent met de sociale afbraakpolitiek in het Italië van Silvio Berlusconi, waar pornosterren het tot minister schoppen en de arbeidsmarkt almaar meer gereguleerd wordt door uitzendkantoren. De Nederlandse titel het barbiehuis verwijst naar de kunstmatigheid waarvan een dergelijke 'tijd is geld' - maatschappij bol staat. Alles en iedereen zit op een mallemolen waar enkel het consumeren voor enig vertier kan zorgen. Authentieke beleving lijkt wel uitgestorven, de fantasieën en gedachten van het viertal worden voornamelijk geregeerd door de alomtegenwoordige reclameboodschappen. Warmmenselijke relaties krijgen in deze steriele omgeving weinig kansen.

Drammerige maatschappijkritiek? Zeker niet! De opbouw die bol staat van grappige, vaak absurde anekdotes en de terloopse manier waarop regelmatig hele stukken in een nieuwe context letterlijk herhaald worden, geven de vertelling iets bedrieglijks banaal. De auteur laat zijn personages navigeren binnen een intrigerende spanningsboog van gebeurtenissen en filosofische overwegingen zonder dat er wereldschokkende dingen moeten gebeuren en plaatst ze tegelijk subtiel in een historisch kader. Daarenboven is het verrassend en soms op het genante af grappig om te lezen hoe elk personage dezelfde, vaak absurde wendingen door een compleet andere bril bekijkt. En ‘last but not least’, een flinke dosis zwarte humor is deze auteur niet vreemd en zo lezen we ze graag! Als lezer ervaar je pas op het eind hoe diep dit toch in je vel terechtkomt. Het barbiehuis is wat mij betreft een absolute aanrader en bovendien brandend actueel!

De naam Ascanio Celestini doet wellicht geen belletje rinkelen. In Italië heeft hij nochtans al een heel parcours afgelegd, niet alleen als schrijver maar o.a. ook als filmregisseur, theatermaker en muzikant. Daarvoor verwijzen we je naar zijn biografie op wikipedia en zijn website (allebei enkel beschikbaar in het Italiaans).

‘En dat leren ze nu aan managers tijdens motivatiebijeenkomsten. Om je superieur te voelen aan een willekeurige gesprekspartner moet je proberen je hem naakt voor te stellen, liefst gezeten op een pleepot. De meesten van ons voelen altijd zo’n blik op zich gericht en gedragen zich daarom altijd alsof ze leven met hun onderbroek op hun enkels en wc-papier in hun hand.’

Gelezen: 'Een dans met draken' van George R.R. Martin

Eindelijk is hij er! Een dans met draken. Zelden werd er door fans zo fel uitgekeken naar een boek als naar deel 5 van George R.R. Martin's fantasy-reeks Een lied van ijs een vuur. Het vorige deel dateert al van 2005 en over de hele wereld hunkerden zijn lezers naar meer.

Een lied van ijs en vuur is dan ook geen gewone fantasy. Verwacht geen elfen, dwergen of orcs, geen queeste naar magische voorwerpen of een duistere tovenaar die vernietigd moet worden. De detailrijke wereld die George R.R. Martin zo goed weet neer te zetten, leunt meer aan bij de historische Rozenoorlog dan bij een spelletje Warcraft. Een koninkrijk veroveren is niks, zo blijkt, maar het in handen houden en goed besturen? De machiaveliaanse politiek van enkele adellijke families verscheurt het land en Martin is genadeloos in het tonen van de gevolgen daarvan. Homo homini lupus had het motto van de reeks kunnen zijn.

Machtsspelletjes, politieke intriges en een rauwe middeleeuwse setting vol hoerenlopers, verkrachters, kannibalen en kindermoordenaars. Het klinkt duister en dat is het ook, maar net zo goed maakt Martin plaats voor eer, voor hoop en voor liefde. En het helpt ook dat hij voor het vertelstandpunt afwisselt tussen een hele rits interessante personages. Sommige zijn van het type "you love to hate" en bij anderen kan je jezelf er niet van weerhouden om met hen mee te leven, maar (bijna) allemaal bevinden ze zich ergens in het grijze schemergebied tussen goed en slecht. In de wereld van Een lied van ijs en vuur is slechts zelden iets wit of zwart.

Die afwisseling van personages, de dikte van de verschillende delen en de epische ontwikkelingen in de fantasy-wereld maken Een lied van ijs en vuur ongelofelijk verslavend. En ook in Een dans met draken - dat gezien zijn dikte in de Nederlandse vertaling nog eens in twee werd gesplitst, deel 5B verschijnt in de loop van februari - ontgoochelt Martin niet. Dit is echt wel de beste fantasy die er op dit moment te lezen valt!

Laat je niet afschrikken door de spuuglelijke covers van enkele delen, die het soort van artwork vertonen dat fantasy een slechte naam bezorgde. Bekijk liever de trailer van de tv-reeks Game of thrones die de Amerikaanse hitzender HBO maakte op basis van de boeken. Een geweldig succes in de Verenigde Staten en ongetwijfeld binnenkort ook in uw bibliotheek. Maar wacht niet tot dan en begin onmiddellijk aan Het spel der tronen. Wedden dat u in een mum van tijd ook deel 5, Een dans met draken, uit hebt?

Gelezen: 'Koorts' van Saskia Noort

De vorige thrillers van de Nederlandse bestsellerauteur Saskia Noort gingen erin als zoete koek. Haar nieuwste telg kreeg als titel Koorts en doet hierin zeker niet onder.

Plaats van handeling is Ibiza, het Spaanse eiland waar het niet zozeer gaat om zee, zon & seks maar eerder om seks, drugs en bonkende beats. Plaats in dat kader Dorien, een ‘braaf’ vrouwtje van vijfendertig, dat zich een soort vervroegde midlifecrisis laat aanpraten door de uitbundige ‘single’ Ellen. Impulsief maakt ze een eind aan haar relatie met Joost, die lieve goedzak van een vriend waarmee het na tien jaar samen toch stilaan een sleur begint te worden. Op zoek naar spanning en avontuur vertrekt ze samen met Ellen naar het wilde Ibiza. Meegaand als ze is, laat Dorien zich meeslepen in de koortsige roes van decadente party’s en probeert ze zichzelf wijs te maken dat ze dit allemaal heel leuk en opwindend vindt. Voor de lezer ligt het er ondertussen dik op dat deze naïeve dame zich flink in de nesten aan het werken is. We volgen haar verhaal, dat na elk hoofdstukje wordt afgewisseld met cursieve stukjes waarin een akelige onbekende aan het woord is. Ook krijgen we enkele ontluisterende inkijkjes over hoe de vrijgevochten Ellen in het echt tegen het leven aankijkt.

Om het met een cliché te verwoorden, dit verhaal leest als een trein. Voor een stukje broeierige (ont)spanning ben je bij Saskia Noort  nu eenmaal aan het juiste adres. Aan het eind voegt de auteur er nog snel een relativerende knipoog aan toe in de vorm van een superdikke laag stroperige zeemzoetigheid. Dat kan enkel als grap bedoeld zijn!

We hebben in de bib nog meer titels van Saskia Noort, zie overzicht. In onderstaand filmpje heeft Saskia Noort het over spannende boeken.

Leesplezier in 2011: het lijstje van Karla

We hebben weer een 25-tal boeken achter de kiezen in 2011. Het is niet gemakkelijk om daaruit een top 10 te distilleren. Hierbij toch een poging, onderstaande titels hebben mij in elk geval een aangename, grappige, ontroerende, (ont)spannende en/of verrassende leeservaring bezorgd.

01. Twee cowboys / Annie Proulx
02. Sprakeloos / Tom Lanoye
03. Zomerhuis met zwembad / Herman Koch
04. De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween / Jonas Jonasson
05. De autist en de postduif / Rodaan Al Galidi
06. Onder vrienden / PB Gronda
07. Norwegian Wood / Haruki Murakami
08. Kill your friends / John Niven
09. Rebetiko / David Prudhomme
10. Aankomen in Bali / Ingrid Vander Veken

Van welk(e) boek(en) heb jij in 2011 het meest genoten? 

We vernemen het graag via deze blog of op onze Facebook!

Gelezen: ‘Onder vrienden’ van PB Gronda

‘Over de schilderijen werd altijd heel nuffig gedaan. Als ze nieuw waren, dan zouden ze kitsch geweest zijn. Maar ze waren bijna tweehonderd jaar oud, dus waren ze ronduit schitterend. Voorbij een bepaald punt werden dingen te oud, te duur of te bekend voor kritiek. De piramiden, Miles Davis, de meeste relaties.’

Na Nemen wij dan samen afscheid van de liefde (2008) en Kentucky, mijn land (2009) was het uitkijken naar de derde roman van de jonge Belgische auteur Paul Baeten Gronda. Hoewel inhoudelijk totaal verschillend, heb ik met volle teugen genoten van zijn eerste twee boeken. Voor een groot verhaal of vakkundig uitgewerkte plot ben je bij hem aan het verkeerde adres. Aan originele invalshoeken en heerlijk bijtende humor hebben beide boeken daarentegen geen tekort. PB Gronda beschikt nu eenmaal over een aanstekelijke pen en toont vooral een eigen smoel. Ook zijn nieuwe roman Onder vrienden heb ik met veel plezier en in één ruk uitgelezen. In dit dunne boekje (126 pagina’s) serveert de auteur wel een veel luchtiger thema. Een Vlaamse schrijver heeft zich met zijn Italiaanse vrouw in Italië gevestigd en nodigt een aantal (jeugd)vrienden en aanhang uit om zijn dertigste verjaardag samen te vieren door middel van een gezellig etentje. Van aperitief tot afwas volgen we de gebeurtenissen in en rond de ruime villa van het jonge koppel.

Niet dat er geweldig veel gebeurt in deze relatiekomedie, maar de opbouw (die sterk doet denken aan het diner van Herman Koch) suggereert een zekere spanningsboog. Daarnaast schept PB Gronda met een dergelijk hoofdpersonage en setting de illusie dat hij de lezer inkijk geeft in een delicaat stukje privé-leven. De vilaine gedachtenspinsels waarmee het ik-personage zijn situatie beschrijft en de bonte vriendengroep neerzet lezen amusant weg. De karakters blijven echter allemaal hangen in ééndimensionale typetjes. De kleine intriges, geheimpjes en onhullingen bieden weinig verrassends en leiden ook niet tot de verwachte climax. PB Gronda serveert de lezer met deze strak geregisseerde stijloefening vol spitante dialogen en verfrissende oneliners wel een flinke portie amusant entertainment van hoog niveau! Ladlit waarmee hij een groter publiek zal kunnen aanboren dan met zijn vorige twee romans. En terwijl in Kentucky, mijn land onmiskenbaar filmische kwaliteiten opdoken, zit er deze keer een theaterstuk in waaraan goede karakteracteurs zich eens flink zouden kunnen uitleven.

‘Verjaar jij eigenlijk graag?’ vroeg Bill. Ik vond dit de eerste goede vraag die hij had gesteld. En hij had veel vragen gesteld. Het was geen topvraag, maar je kon er wel wat mee.’

Gelezen: ‘Blauwe maandag’ van Nicci French

‘Het goede doen om iemand te redden was dus makkelijk, maar was ze ook bereid om het verkeerde te doen?’

Na 12 succesvolle thrillers besliste het schrijversechtpaar Nicci French (Nicci Gerrard en Sean French) om het over een andere boeg te gooien. Net als bij de vorige boeken kleeft aan Blauwe maandag  het etiket van  ‘literaire thriller’, een marketingterm want de verhalen van het koppel passen beter onder de noemer 'psychologische thriller'. Weinig actie dus, maar wel karakters van vlees en bloed. Deze keer gaat het niet om een verhaal dat op zichzelf staat. Blauwe maandag  is het eerste deel van een achtdelige reeks rond psychoanalytica Frieda Klein.

Een klein jongetje met rood haar en sproeten verdwijnt spoorloos. Frieda heeft net van één van haar patiënten te horen gekregen dat hij er op een obsessieve manier van droomt een kind te hebben met rood haar en sproeten. Ze vindt dit verdacht, stapt naar de politie en komt terecht in een ondoorzichtig kluwen. Twintig jaar geleden verdween een klein meisje op ongeveer dezelfde manier. De zaak werd nooit opgelost. Is er een verband tussen beide misdaden en kan Frieda de politie helpen?

De plot meandert een kleine vierhonderd bladzijden lang rustig naar de ‘verrassende’ ontknoping, die een ervaren lezer al van ver ziet aankomen. Echt spannend wordt het maar sporadisch, van een pageturner kunnen we deze keer niet spreken. De formule van kwetsbare vrouwenpersonages die in de val lopen van gevaarlijke mannen zoals we die kennen van de vorige Frenchthrillers, wordt wel losgelaten maar een andere formule lijkt ervoor in de plaats te komen. Het ziet er namelijk naar uit dat het in deze reeks draait om zaken waarbij de politie het spoor bijster is en Frieda Klein dankzij haar psychologisch doorzicht een doorbraak kan forceren. De hoofdkarakters worden wel knap in kaart gebracht en Frieda Klein blijft met voldoende persoonlijk mysterie omgeven om nieuwe verhalen te stofferen. Laten we hopen dat de auteurs vanaf het tweede deel met een minder vergezochte plot afkomen en vooral een scherpere spanningsboog. Blauwe maandag is zeker onderhoudende lectuur voor enkele uurtjes ontspanning tussendoor, maar blijft als genreroman hangen in middelmatigheid. Bekijk hieronder een boektrailer voor ‘Blue Monday’.





Boeken, luisterboeken en dvd's van Nicci French in de bibcollectie
Psychologische romans van Nicci Gerrard in de bibcollectie
Psychologische romans van Sean French in de bibcollectie

Gelezen: ‘de autist en de postduif’ van Rodaan Al Galidi

Rodaan Al Galidi ontvluchtte zijn vaderland Irak en belandde in 1998 na veel omzwervingen in Nederland. Daar maakte hij zich de Nederlandse taal eigen, begon proza en dichtbundels te schrijven en leverde met Dorstige Rivier (2008) een werkelijk magistrale roman af. Dit kleurrijke familie-epos stond op het programma van onze leesclub. We schreven er het volgende over op deze blog. In oktober 2009 nodigden we Rodaan uit voor een lezing in de bib van Maaseik. Dat het een heel aangename kennismaking werd, lees je in dit verslag.

In het hartverwarmende De autist en de postduif (2009) vertelt Rodaan een heel ander verhaal. Het decor is Nederland.

‘Dat lage, platte land waar je, als je zijn naam van links naar rechts leest, de klim niet kunt vinden. Maar als je het van rechts naar links leest, verandert Nederland opeens van dat platte, zachte landje in een land waar je het woord ‘ja’ niet zult vinden: "Land der Nee".'

Daar woont Geert, geen alledaagse jongeman, maar dat lijkt niet verwonderlijk gelet op de hilarische vertelling over zijn verwekking. Geert neemt woorden letterlijk en hij is een krak met cijfers. Daardoor komt hij vaak in dolkomische situaties terecht. Op de markt bijvoorbeeld, waar de kersen per kilo goedkoper worden hoe meer je ervan koopt. Dan krijg je er toch geld bovenop als je er maar genoeg aanschaft? Moeder Janine moet haar woorden goed op een rij zetten voordat ze Geert iets vertelt of het loopt flink mis. Als kind resulteert dit in een hoop valpartijen, als puber lukt het moeilijk bij de meisjes, die Geert nochtans best een schattige, geheimzinnige jongen vinden.

‘De Kringloopwinkel’ waar Janine werkt stimuleert Geert’s fantasie. Hij sleutelt aan al die vreemde voorwerpen, doet er de gekste uitvindingen mee en legt in zijn excentriciteit allerlei originele verbanden. Maar als er op een dag een oude, waardevolle viool arriveert, begint voor Geert een nieuwe leven en komt zijn genialiteit pas echt naar boven.

‘Tot dat moment had Geert zich nog nooit zo diep en eenvoudig tegelijkertijd gevoeld. Zijn leven was tot dan toe niet meer dan dat van een machine of een apparaat in de kringloopwinkel geweest. Het was als water van een rivier dat altijd tussen twee oevers had gestroomd, maar dat opeens alle kanten uit vloeide doordat de bodem opsteeg. Hij werd vrolijk.’

Geert begint violen in elkaar te knutselen met het hout van oude, waardeloze ‘banken’. Via een Duitse antiquair worden ze voor veel geld aan de man gebracht in professionele middens. Op het moment dat Geert zevenendertig wordt, moet hij van moeder Janine eindelijk zelfstandig gaan leven. Hij heeft geld genoeg op zijn bankrekening staan en koopt meteen een huis dat vroeger van een duivenmelker was. De bij het huis horende ‘postduif' zal Geert leren communiceren met de buitenwereld en confronteert hem met zijn tot dan verborgen gevoelswereld.

Rodaan Al Galidi levert met De autist en de postduif  alweer een prachtig boek af. Een fabelachtig verhaal dat in al zijn eenvoud recht naar het hart gaat. Er zitten veel fijnzinnigheden in de details - doordenkers ook - over de Nederlandse samenleving , die voor een stuk evengoed herkenbaar zijn voor België. Het is mogelijk dat er in het onbegrip waarmee de uitzonderlijke Geert geconfronteerd wordt autobiografische elementen zitten, want heeft Rodaan zelf tijdens zijn jarenlange odyssee ook niet vaak moeten opboksen tegen een logica die voor hem als ‘buitenstaander’ bevreemdend of zelfs absurd moet geleken hebben? Het enige minpunt vond ik de fantasieloze titel, die de lezer op een expliciete manier een bepaalde richting uitduwt en daardoor teveel prijsgeeft over deze delicate roman. 'De jongen, het varkentje, de viool en de postduif' spreekt toch meer tot de verbeelding? Meer dan lezenswaard!

Beschikbare boeken van Rodaan Al Galidi in onze bib

Gelezen: 'Het lot van Nora Lindell' van Hannah Pittard

'Houd toch eens op over de Lindells,' zo besluit de moeder van een van de mannelijke hoofdpersonages uit Het Lot van Nora Lindell op een bepaald ogenblik het telefoongesprek met haar zoon. En dan volgt deze alinea:

En we hielden op. Tenminste, we deden erg ons best. We hingen op. We zorgden voor onze eigen huilende baby's. We susten onze vrouwen. Maar 's nachts, 's nachts lagen we wakker, met de luiken dicht en onze ogen wijd open, en de ademhaling van onze gezinnen als een constante zoem naast ons. We lagen wakker en vroegen ons weer helemaal opnieuw af hoe het zat met Nora en haar vreemde zusje.

Dergelijke in melancholie gedrenkte zinnen zijn schering en inslag in het boek, het debuut van de jonge Hannah Pittard. Het verhaal heeft eigenlijk weinig om het lijf: in een klein stadje zoals het Amerikaanse binnenland er dertien in elk dozijn telt, verdwijnt op de avond van Halloween de zestienjarige Nora Lindell. Ze komt nooit meer terug, er wordt nooit meer iets van haar gehoord, haar lijk wordt niet gevonden. Nora is weg en dat is dat.

Maar hoe dun het verhaal is, zo dik wordt de sfeer aangezet. Want toen ze verdween waren ook de jongens die met Nora waren opgegroeid zestien, balancerend op de grens tussen de onschuld van hun kindertijd en een volwassen leven dat nog moest beginnen. De verdwijning die niet opgelost raakt, slaat een gat in hun gevoelswereld dat nooit meer opgevuld raakt. Ze groeien op, maar een deel van hen zal altijd zestien blijven, hunkerend naar de mythische Nora Lindell.

De jongens verzinnen verhalen over wat er met Nora gebeurd zou kunnen zijn, welke avonturen ze in de wijde wereld beleeft terwijl voor hen het leven in hun saaie stadje gewoon doorgaat. En dat contrast is mooi om te lezen, het maakt de tristesse die in de vriendengroep leeft concreet. Nora Lindell is als het ware de naam die plakt op het gemis dat ze allemaal aan hun burgermannenbestaan voelen knagen, een parabelfiguur voor pubers die maar niet volwassen kunnen worden.

Pittard heeft trouwens nog wat trucjes in handen om die mijmerende sfeer van lost boys te versterken. Het wij-perspectief bijvoorbeeld, dat ze ging lenen bij die andere weemoedklassieker, The virgin suicides. Het verhaal wordt verteld door alle jongens samen en geen van hen in het bijzonder - niet eenvoudig om dat geloofwaardig vol te houden, maar het lukt de jonge schrijfster wel. Ook slaagt ze erin heden, verleden en toekomst naadloos door elkaar te gebruiken zonder dat het ooit verwarrend wordt.

Het resultaat is een fijne flou artistique die over het boek heen ligt. De personages zijn tegelijk jongetjes en vaders, tegelijk vertellers en randfiguren. Hun verhaal is een vage optelsom van roddels, speculaties en herinneringen, gelukkig nooit te zwaarmoedig. En als lezer drijf je mee, tot er aan het einde dan toch nog een soort van loutering komt in een schitterende slotzin die we u niet willen onthouden:

En het wordt niet duidelijker dan dit: dit - dit, overal om ons heen - is ons leven.

Gelezen: ‘Nachtdanser’ van Chika Unigwe

De feniks (2005) was het straffe romandebuut van Chika Unigwe (1974), een Nigeriaanse auteur die al een hele tijd in Turnhout woont met haar Belgische man en kinderen. Het was het portret van een kwetsbare, jonge Nigeriaanse vrouw in België, die na het verlies van haar vijfjarig zoontje meegesleurd wordt in een spiraal van depressie en ontworteling. De roman viel op door een eigenzinnige, unieke stijl en de krachtige emoties. In september 2005 was Chika Unigwe te gast in onze bibliotheek, voor haar was het zo goed als een debuut, want één van haar allereerste publieke optredens. Met Fata Morgana (2007) bevestigde Chika Unigwe dat haar eerste roman geen toevalstreffer was. We delen de lotgevallen van vier jonge Afrikaanse vrouwen die via een vrouwensmokkelaar vanuit Nigeria in het Belgische prostitutiemilieu terecht komen. Een levendige, snedige roman, een stuk toegankelijker voor het grote publiek bovendien dan haar debuut.

Nu is er haar derde roman Nachtdanser (2011). En ook deze roman heeft mij veel leesplezier bezorgd. Deze keer speelt alles zich af in Nigeria, meer bepaald in Ibo-land, de streek waarvan de auteur afkomstig is. De jonge vrouw Mma heeft een moeilijke jeugd gehad. Ze groeide op zonder vader en voelt een diepe wrok t.o.v. haar pas overleden moeder. Waarom verliet deze eigenwijze vrouw haar echtgenoot en familie om het leven van een verstotene te gaan leiden en sleurde ze haar dochter daarin mee? Mma verlangt heel erg naar een normaal leven en vooral naar de vader die zij nooit gekend heeft. In het tweede deel wordt de situatie belicht vanuit een andere invalshoek en ontdekken we samen met Mma hoe ongelooflijk moedig haar moeder zich gezien de omstandigheden gedragen heeft. We voelen aan den lijve hoe verstikkend traditionele, patriarchale structuren kunnen werken. De vrouwelijke personages in het boek hebben elk hun eigen manier om met vernederingen om te gaan en hun plaats op te eisen in een dergelijke samenleving. Berusten in het lot lijkt de gemakkelijkste oplossing, maar op die manier verandert er natuurlijk nooit iets. Nachtdanser komt literair misschien minder ambitieus over dan de vorige boeken van Chika Unigwe, maar het vrouwenverhaal dat ze ons hier voorschotelt is dankzij de eenvoudige taal en structuur zeker niet minder meeslepend.

Lees hier een interview met Chika Unigwe over 'Nachtdanser'.

Gelezen: ‘Extreem luid en ongelooflijk dichtbij’ van Jonathan Safran Foer

‘Ik dacht aan alle dingen die iedereen altijd zegt en dat iedereen doodgaat, over een milliseconde, of over dagen, maanden, of over 76,5 jaar als je pas geboren was. Alles wat geboren is, gaat ooit eens dood, dus het leven van een mens is net een wolkenkrabber. De rook stijgt niet altijd even snel op, maar het staat allemaal in brand en iedereen zit in de val.’

Thomas Schell komt om het leven tijdens de aanslagen op de WTC-torens (11 september 2001). Zijn negenjarig zoontje Oskar is een bolleboos die dit verlies op zijn heel eigen manier probeert te verwerken. Als een kleine Adhemar (cfr. Nero) verzint hij aan de lopende band de gekste uitvindingen, stelt maffe vragen en doet vreemde, wetenschappelijk gefundeerde vaststellingen over het leven om hem heen die je zeker niet van zo een kleine jongen verwacht. Tegelijk houdt hij een intrigerend plakboek bij met ‘de dingen die hem zijn overkomen’. Hij vindt een envelop met daarin een geheimzinnige sleutel die van zijn vader geweest is, met als  enige aanknopingspunt het opschrift ‘Black’. Dit is voldoende om de lezer op sleeptouw te nemen door allerlei buurten van New York op zoek naar de zin van alles wat hem overkomen is en vooral naar de betekenis van een verlies dat hij ondanks al zijn rationaliseren niet geplaatst krijgt. Zijn kinderlijke onschuld loert regelmatig om de hoek, op die momenten krijgt het jongetje gestalte als mens van vlees en bloed en gaat zijn verdriet en onmacht door merg en been.

Tussendoor komen we te weten dat het voor zijn grootouders nog moeilijker ligt. Beiden overleefden het bombardement van Dresden op het einde van Wereldoorlog II (13 februari 1945) maar geraakten op dat moment wel al hun dromen en idealen kwijt. Ze komen elkaar jaren later opnieuw tegen in New York, maar een nieuw leven opbouwen zit er niet in. Vooral de grootvader vlucht in zwijgzaamheid en kan enkel rouwen om zijn ongeboren zoon die hij achterlaat om hem bij leven niet te moeten verliezen. De grootmoeder omarmt de kleine Oskar met alle liefde en warmte die ze elders nergens kwijt kan.

Verhaallijnen en personages komen af en toe geforceerd en ongeloofwaardig over, de gevoelens worden misschien net daardoor universeler en komen in hun abstractie nog krachtiger naar buiten. De auteur ondersteunt dit met een doorgedreven nadruk op stijl, hij maakt gebruik van foto’s, lege bladzijden, onleesbare teksten, tekeningen en cijferreeksen die datgene zichtbaar moeten maken wat niet in woorden te benoemen is. Een heftig boek over omgaan met verlies en onverwerkt verdriet en de onmogelijkheid om de tijd terug te draaien, maar hiervoor moest ik wel het verhaal stukje bij beetje loslaten en de maalstroom van al die uitvergrote emoties toegang geven.

Extreem luid & ongelooflijk dichtbij (2005) is de tweede roman van de Amerikaanse auteur Jonathan Safran Foer. Een verfilming is op komst. Het boek staat dit seizoen op het programma van onze leesclub.



Jonathan Safran Foer (Wikipedia)

Gelezen: ‘Twee cowboys’ van Annie Proulx

‘De dag strekte zich als een enorme kloof voor Ennis uit en soms zag hij Jack als een bewegende stip in een hooggelegen wei, als een insect op een tafellaken. Vanuit zijn donkere kamp zag Jack Ennis als een nachtelijk vuur, een rode vonk tegen het enorme zwarte bergmassief.’

Twee cowboys  is het verhaal van Ennis en Jack, twee arme, grofgebekte, jonge ‘boerenkinkels’ die tijdens een zomer een kudde schapen gaan hoeden op de ruige hellingen van 'Brokeback Mountain'. Al snel wordt duidelijk dat ze een onweerstaanbare, lichamelijke aantrekkingskracht op mekaar uitoefenen. Ze beleven een zomer om nooit meer te vergeten, maar proberen achteraf toch deze ‘gevaarlijke’ gevoelens te verdringen door een ‘normaal’ leven op de rails te zetten, dus ze trouwen en verwekken kindjes. Als de mannen elkaar enkele jaren later opnieuw ontmoeten, is de passie allerminst uitgedoofd...

De Amerikaanse auteur Annie Proulx heeft maar 92 pagina’s nodig om een rijk geschakeerd verhaal te vertellen en dompelt de lezer met heel beeldenrijke taal onder in het harde plattelandsleven, waar macho cowboys de plak zwaaien en pure emoties zoveel mogelijk weggestopt worden. De beschrijvingen van een genadeloze natuur vol dreigende landschappen gaat mooi samen met een woeste, lichamelijke liefde die als natuurkracht ook niet te bedwingen is.

'Twee cowboys' was voor mij een verhaal over homofobie en haat. Ongelukkig genoeg hebben veel homo's er een verhaal van twee minnaars in gezien, maar dat was het niet. Het stond in een bundel, 'Close Range', met allerlei verhalen waaruit bleek dat de mensen van Wyoming weigeren de realiteit onder ogen te zien. 'Hier, homo's?! We weten toch allemaal dat zoiets niet bestaat!' Daar was het me om te doen: een beetje dollen met die mythe.' (Annie Proulx)

‘Brokeback Mountain’ werd bij het grote publiek vooral bekend dankzij de met drie Oscars en andere prijzen bekroonde verfilming door Ang Lee. (zie dvd). Het kleinood staat dit seizoen op het programma van onze leesclub, samen met de op deze blog eerder besproken boekjes Weg van haar (Alice Munro) en Zijde (Alessandro Baricco).

Overzicht boeken van Annie Proulx in onze bibcollectie.
Bekijk hieronder de trailer van ‘Brokeback Mountain’.

Gelezen: ‘Zijde’ van Alessandro Baricco

‘Hij verroerde zich niet, zelfs niet toen hij voelde hoe de handen van zijn schouders naar zijn nek gingen en de vingers - de zijde en de vingers - tot aan zijn lippen reikten, en ze één keer beroerden, langzaam, en weer verdwenen.’

Zijde (1997) betekende de grote doorbraak voor Alessandro Baricco (Italië) en werd in 1998 uitgeroepen tot ‘Booksellers International Book of the Year’. De betoverende mini novelle (120 pagina’s) speelt zich af in de tweede helft van de negentiende eeuw. Het dorpje Lavilledieu (Zuid-Frankrijk) leeft van de zijdeproductie. Wegens een ziekte van de zijderupsen, traditioneel aangevoerd uit Egypte en Klein-Azië, wordt het terrein noodgedwongen verlegd naar Japan, een land dat op dat moment nog een aura van geheimzinnigheid en mysterie uitstraalt. De grenzen met de buitenwereld zijn nog maar pas geopend. Hervé Joncour wordt vier maal op expeditie gestuurd en geraakt iedere keer meer in de ban van een intrigerende, jonge vrouw.

 ‘Haar ogen hadden geen oosterse vorm, en haar gezicht was het gezicht van een meisje.'

Alessandro Baricco toont dat weinig woorden volstaan om levensechte personages neer te zetten. De 65 hoofdstukjes in miniatuur lezen als een oosters sprookje, vol exotische symboliek. De geschiedenis meandert repetitief op het ritme van de seizoenen en trekt de lezer zintuiglijk mee in een sensuele trance. Een 'zijde' zacht, poëtisch kleinood, waarvan de tragische, ontnuchterende ontknoping mij wel wakker maakte uit een (te) mooie droom. Het boekje staat dit seizoen op het programma van onze leesclub. In 2007 volgde een verfilming door de Franse regisseur François Girard met Michael Pitt en Keira Knightley in de hoofdrollen. De dvd is beschikbaar in onze bib. Bekijk hieronder de trailer.



Benieuwd naar andere boeken van Alessandro Baricco in de bib van Maaseik? Zie overzicht

Gelezen: ‘Weg van haar’ van Alice Munro

‘Het had gedooid. Er lag nog volop sneeuw, maar het verblindend harde landschap van eerder in de winter was verbrokkeld. Onder de grijze hemel lagen de pokdalige hopen er in de velden bij als vuilnis’.

De Canadese auteur Alice Munro is vooral bekend om haar kortverhalen, verhalen over het mysterie van het dagdagelijkse leven waarin vrouwen en liefde centraal staan. In 2009 ontving ze de Man Booker International Prize voor haar volledige oeuvre.

Weg van haar gaat over een ouder koppel. Grant en Fiona zijn al vijftig jaar samen. Ze leiden een schijnbaar harmonisch, teruggetrokken leven op het platteland. Wanneer Fiona met alsmaar ernstiger geheugenstoornissen geconfronteerd wordt, laat ze zich opnemen in een verpleegtehuis. Daar wordt ze verliefd op een andere patiënt. Haar echtgenoot herkent ze al niet meer tijdens zijn eerste bezoek.

Alice Munro slaagt erin om gewone mensen met hun doordeweekse gevoelens en gedragingen op een beeldrijke en vanzelfsprekende manier neer te zetten. Op het eerste zicht lijkt Weg van haar een tragisch, maar ongecompliceerd verhaal over liefde, ouder worden en vergankelijkheid. De gebeurtenissen worden verteld vanuit het perspectief van Grant, die subtiel tussen de regels door storende elementen over zichzelf aanbrengt. Dit doorprikt het verwachtingspatroon van de (melo)dramatische idylle en tilt het dunne boekje (92 pagina’s) tegelijk op naar een hoger literair niveau.

Weg van haar staat dit seizoen op het programma van onze leesclub. Het werd eerder uitgegeven als ‘De beer kwam over de berg’ in de verhalenbundel Liefde slaapt nooit. Het verhaal werd in 2009 verfilmd als ‘Away from her’ met Julie Christie in de hoofdrol  (te ontlenen op dvd in onze bib). In de bib beschikken wij over een viertal bundels met kortverhalen van Alice Munro. Hierbij een overzicht. Bekijk hieronder de trailer van ‘Away from her’.

Gelezen: ‘Norwegian Wood’ van Haruki Murakami

‘Tot die tijd had ik de dood altijd opgevat als iets zelfstandigs dat helemaal losstond van het leven. Ongeveer aldus: Ooit grijpt de dood ons onvermijdelijk. Maar tot het zo ver is, is de dood er niet. Ik vond dat een uiterst rechtlijnige, logische denkwijze. Aan deze kant is het leven, aan de andere kant is de dood. Ik was hier, en niet aan de andere kant.’

Op de luchthaven van Hamburg katapulteert een muzak versie van Beatlesklassieker Norwegian Wood de zevenendertigjarige Watanabe twintig jaar terug naar zijn (verdrongen?) jeugd. We noteren 1969, jaar van studentenprotesten die zo goed als volledig aan hem voorbijgaan, want Watanabe wordt helemaal in beslag genomen door liefdesperikelen. Hij koestert heftige, romantische gevoelens voor de onbereikbare Naoko, een mysterieuze, dromerige jonge vrouw, die beschadigd door het leven gaat sinds de zelfmoord van Kizuki, haar geliefde en de beste vriend van Watanabe. Terwijl Watanabe allerlei pogingen onderneemt om Naoke te redden, worstelt hij met zijn eigen onbevredigde, seksuele verlangens. Hij voelt zich goed in het gezelschap van Midori, een spontane en vrijpostige medestudente, die in alles de tegenpool belichaamt van Naoko.

Deze roman uit 1987 bewerkstelligde de grote doorbraak voor Haruki Murakami in zijn thuisland Japan. Het is een fijngevoelig verteld, modern verhaal over onzekere jongeren die moeite hebben om niet verstrikt te geraken in het kluwen van liefde, leven, seks en dood. De roman is al 24 jaar oud, maar situatie, verhaal en stijl laten nergens een gedateerde indruk na. Dankzij frisse steekjes humor is de algemene toon bovendien niet zwaarwichtig, maar eerder relaxt en warm. Murakami focust ook niet op typisch Japanse toestanden (behalve de fijne eetcultuur en Bento lunchboxen). Vooral westerse muziek, films en boeken bieden het referentiekader.

Norwegian Wood was voor mij een eerste kennismaking met het oeuvre van Haruki Murakami en het smaakt zonder twijfel naar meer! Het boek staat dit seizoen op het programma van onze leesclub.

Op woensdag 28 september kan je in het kader van Zebracinema de verfilming gaan bekijken in CC Achterolmen. De Vietnamese regisseur Tran Anh Hung stond eerder in voor het bloedmooie de geur van de groene papaja. Bekijk hieronder een trailer.

‘In een koektrommel zitten allerlei koekjes en daar zitten koekjes bij waar je van houdt en koekjes waar je niet van houdt, toch? Als je eerst alle lekkere koekjes opeet, hou je alleen de koekjes over die je niet graag lust. Als ik het zwaar heb, denk ik daar altijd aan. Eerst hierdoorheen bijten, straks wordt het makkelijker. Het leven is een koektrommel.’

Benieuwd naar andere boeken van Haruki Murakami  in de bib van Maaseik? Zie overzicht

Gelezen: ‘Twee meisjes’ van Mina Oualdlhadj

‘In de auto die ze steeds verder meeneemt, vraagt het kleine meisje zich af waarom ze zo’n grote reis ondernemen naar een land dat zo troosteloos lijkt.’

Twee meisjes is een vertaling van 'Ti t'appelles Aïcha, pas Jouzifine!' (2008), de debuutroman van Mina Oualdlhadj. Het boek kreeg veel aandacht omdat een omzendbrief van Waals minister-president Rudy Demotte en zijn minister van Onderwijs Marie-Dominique Simonet ervoor zorgden dat het verdeeld werd in elke middelbare school van de Franstalige Gemeenschap.

De schrijfster woont in Brussel en laat in haar boek Mimi en Aïcha aan het woord, twee Marokkaanse hartsvriendinnen met totaal verschillende karakters die met dezelfde problemen geconfronteerd worden. Mimi werd geboren in België, zij beschouwt Marokko gewoon als het land van haar ouders, het land waarnaar zij jaarlijks op vakantie gaat. Voor Aïcha is Marokko daarentegen het verloren paradijs uit haar kindertijd.

Mimi is vooral opstandig en belandt constant in de problemen. Zij moet niet alleen opboksen tegen een tirannieke vader en een moeder die haar vooral zo snel mogelijk als getrouwd en dus eerbaar wil zien. Ook op school wordt zij de hele tijd in de verdediging gedrukt. Gelukkig kan zij haar hart luchten bij haar vriendin Aïcha, die zich een stuk beter in haar vel voelt en erin slaagt op een rustige manier hun problemen in België te relativeren.

Mimi en Aïcha zijn allebei krachtige vrouwen die zich niet laten doen. Ze spelen het elk op hun eigen manier klaar om zich weerbaar op te stellen in twee culturen, waarin ze hun plaats moeten veroveren. Mimi doet dit door wild in het rond te schoppen, terwijl Aïcha mits voorzichtige compromissen aan de weg timmert.

De roman is niet autobiografisch maar tijdens het lezen krijg je wel die indruk. De stijl is spontaan, ruw en heftig met veel dialogen en losse gedachtesprongen. Dit chaotische, ‘hak op de tak’ springen geeft het (dunne) boekje iets kinderlijks en charmants. 'Twee meisjes’ lees je niet om literaire redenen, maar het is beslist nuttig en aangenaam leesvoer. Ook in de Vlaamse Middelbare Scholen toe te voegen aan de leeslijsten of bruikbaar als educatief materiaal!

Lees hier een verhelderend interview met Mina Oualdlhadj.

Gelezen: ‘Aankomen in Bali’ van Ingrid Vander Veken

‘Zo weven Balinezen hun web, over de dood heen. Ze trekken draden van verleden naar toekomst. Ze haperen niet, ze stoppen nooit. Balinezen zijn superieure spinnen. Kan ik van hen leren?’

‘Een fascinerend liefdesverhaal over iemand die van cultuur verandert’.

Aankomen in Bali is in een notendop het verhaal van een Vlaamse jongeman die zich onweerstaanbaar aangetrokken voelt tot het Oosten. Hij trekt naar Bali, maakt er zich de Balinese levensstijl eigen, bekwaamt zich in de traditionele maskerdans en wordt verliefd op een tempeldanseres.

Mijn excuses voor bovenstaande samenvatting, want ze past niet bij dit subtiel beschreven, waargebeurde verhaal. De aanleiding is een eerder toevallige ontmoeting met een oude kennis bij de bakker. Het is de moeder die eventjes aanhaalt hoe haar jongste al van kleins af voorbestemd was om naar het Oosten te trekken. De auteur Ingrid Vander Veken bijt zich vast in dit verhaal en merkt dat het haar niet meer los laat. Na de moeder, praat ze ook met de vader, ze zoekt de Chinese jeugdvriend van de zoon op en reist tenslotte zelf naar Bali. Met haar relaas slaagt Ingrid Vander Veken erin om ons Westerlingen, al was het maar een glimp van de intrigerende Balinese hindoe-cultuur te doen aanvoelen. Beeldend en traag dompelt zij de lezer onder in dagdagelijkse rituelen en gebruiken, die ze fijngevoelig en heel gedetailleerd beschrijft. Dit alles op een rationele manier proberen te doorgronden moeten we vooral niet proberen. Aankomen in Bali leest als een sprookje. Je geraakt helemaal doordrenkt van het Oosten, slechts heel af en toe schudt de auteur de lezer wakker met een kleine 'Westerse' bedenking die het ideaalbeeld fijntjes doorprikt. Op die manier trapt ze niet in de valkuil van exotisme, de neiging om deze voor westerse ogen zo mooie harmonieuze en kleurrijke cultuur te idealiseren.

'Aankomen in Bali' is een aanrader voor elke lezer die op een ontspannende manier wat meer te weten wil komen over het ‘authentieke’ Bali.

Boeken van Ingrid Vander Veken in onze bib.

In onderstaand filmpje vertelt Ingrid Vander Veken over haar inspiratiebronnen.
 


Andere filmpjes:
Over hoe de hoofdpersoon aankomt in Bali
Over het religieuze en culturele leven in Bali
Over haar rol als auteur van het liefdesverhaal

Gelezen: ‘de 100 jarige man die uit het raam klom en verdween’ van Jonas Jonasson

‘Het is zoals het is en het wordt zoals het wordt.’

Een titel en kaft die tot de verbeelding spreken plus enkele veelbelovende lezersreacties op de achterflap. Meer was er niet nodig om mij te verleiden tot het lezen van de opmerkelijke debuutroman van de Zweedse auteur Jonas Jonasson.

Het start met de net honderd jaar geworden Allan Karlsson die uit het raam klimt van het bejaardentehuis, op de vlucht voor het saaie feestje dat hem daar te wachten staat. Allan slaagt in zijn opzet en geraakt op zijn pantoffels tot aan de bushalte, waar hij in een impulsieve bui de koffer van een vervelende jongeman steelt en vervolgens de eerste bus opstapt. Daarmee verzeilt de kranige honderdjarige in een grotesk avontuur, want de koffer barst van het geld. Al snel krijgt hij zowel een criminele bende als de politie achter zich aan, maar samen met een bont gezelschap kleurrijke randfiguren die hij her en der tegenkomt laat hij het niet aan zijn hart komen.

Vind je dit gegeven wat bij de haren gesleurd? Dat is nog niets vergeleken met de tweede verhaallijn die de auteur uitzet. Die is pas echt hilarisch! We gaan terug in de geschiedenis naar het jaar 1905 en volgen het bizarre levensverhaal van Allan Karlsson. Grote gebeurtenissen en personages uit de Twintigste Eeuw passeren de revue. Allan Karlsson kan uitstekend overweg met springstoffen (een belangwekkend detail!) en speelt het klaar om door absurde toevalligheden keer op keer zijn stempel te drukken op de loop van de geschiedenis. Stalin, Einstein, Mao, De Gaulle…. Het zijn maar enkele beroemde/beruchte figuren die zijn pad kruisen. Allan ontsnapt meermaals aan de dood, maar blijft het hele boek zijn kalme zelf, wars van ideologie, maar vol levenslust. Als hij af en toe kan genieten van een stevige borrel is hij al lang tevreden.

Natuurlijk is het verhaal dik ‘over the top’, maar tegelijk intrigerend en vooral heel grappig. In elk geval kan ik deze roman met geen enkele andere vergelijken die ik ooit gelezen heb.

De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween: een hartverwarmende aanrader voor elke avontuurlijke lezer! Een verfilming is in de maak. Lijkt me geen gemakkelijke klus!