Vorige maand boog de leesclub van de bib zich over twee boeken van Amélie Nothomb. Deze vielen met hun verfrissende schrijfstijl zo in de smaak dat wij deze Belgische schrijfster meteen tot schrijver van de maand april kroonden.
Fabienne Claire Nothomb, zoals de schrijfster eigenlijk heet, werd in 1966 geboren te Etterbeek. Als dochter van een Belgisch ambassadeur groeide ze echter op in het buitenland, voornamelijk in Japan, maar ook in China, de Verenigde Staten, Laos, Birma en Bangladesh. Pas op haar 17de zette ze voor het eerst voet op Belgische bodem, toen ze Romaanse Filologie kwam studeren in Brussel. Ze voelde zich echter niet thuis in het land van haar vader, en na het behalen van haar universiteitsdiploma trok ze terug naar het door haar zo gekoesterde Japan.
Helaas kon de werkelijkheid niet voldoen aan het ideaalbeeld van Japan dat zich tijdens haar jeugdjaren had vastgezet. Nadat de eenzaamheid in Brussel haar aan het schrijven had gezet, zorgde de harde Japanse maatschappij voor de nodige inspiratie.
Hygiëne van de moordenaar, haar debuutroman, was gedrenkt in een hoop venijn en sloeg in de Franse Letteren in als een bom. De knetterende dialogen tussen de weerzinwekkende oude schrijver en de frêle onderzoeksjournaliste zijn echter geen
directe weergave van haar leven in Japan. Dat kwam later nog in het sterk autobiografische
Met angst en beven, waarin ze haar sombere ervaringen in het hiërarchische bedrijfsleven verwerkt tot een humoristische novelle. Nog tot de zogenaamde "
Japanse romans" behoren verder
Gods ingewanden en
De verloofde van Sado.
Zowel in deze autobiografische romans, zoals ook het treffend getitelde
De hongerheldin er een is, als in de meer sprookjesachtige parabels die ze verder schrijft, duiken steevast dezelfde elementen op. Meisjesachtige meisjes, anorectische obsessies met eten en overgewicht, schalkse humor en een licht masochistische wreedheid. Wat Nothomb beschrijft zijn vaak hele kleine emoties als jaloezie, verlangen, wrok, etc... in absurde omstandigheden. Het is een grillige, sfeervolle mix die ze zelf misschien nog het beste weet te vatten door zichzelf een erfgename van het Belgisch surrealisme te noemen.
De personages die haar heldinnen omringen zijn altijd nogal karikaturaal, vaak lelijk en dik, maar dat past perfect in die duistere
tongue-in-cheek-wereld van Amélie Nothomb. Met haar eigen quasi-karikaturale, excentrieke imago van zwarte kleren, felle make-up en bizarre hoeden heeft de schrijfster het ondertussen tot ware cultauteur geschopt. In combinatie met haar veelschrijverij (Nothomb schrijft ongeveer drie boeken per jaar, waarvan ze er wel telkens slechts één uitgeeft) maakt dit haar soms tot een gemakkelijke prooi voor de Franse critici, maar desalnietemin is ze daar geweldig populair.
Haar nieuwe roman
Blauwbaard is binnenkort in de bib verkrijgbaar.
Nothomb is een bestsellerauteur die ook bij ons, in haar eigenlijke vaderland, op veel bijval kan rekenen. Ontdek nog de hele maand april haar vele boeken in de themastand tussen de romans.
Alles van Amélie Nothomb in onze collectie
Amélie Nothomb op Wikipedia
Interview met Amélie Nothomb op Youtube (in het Frans)
Interview met Amélie Nothomb in De Standaard
Fabienne Claire Nothomb, zoals de schrijfster eigenlijk heet, werd in 1966 geboren te Etterbeek. Als dochter van een Belgisch ambassadeur groeide ze echter op in het buitenland, voornamelijk in Japan, maar ook in China, de Verenigde Staten, Laos, Birma en Bangladesh. Pas op haar 17de zette ze voor het eerst voet op Belgische bodem, toen ze Romaanse Filologie kwam studeren in Brussel. Ze voelde zich echter niet thuis in het land van haar vader, en na het behalen van haar universiteitsdiploma trok ze terug naar het door haar zo gekoesterde Japan.
Jimmy Corrigan is een eenzame kantoorbediende die op latere leeftijd voor het eerst zijn vader ontmoet. De zwijgzaamheid van Jimmy laat Chris Ware toe om de afbeeldingen voor zich te laten spreken. Met een ontzettend strakke lijn en een heldere kleuren neemt hij de tijd om de trieste details van Jimmy's wereld bloot te leggen. Hoe hij prentjes lang op zijn nagels bijt bijvoorbeeld. Of twijfelt tussen hangertjes met de naam van de vrouwen waarop hij stiekem verliefd is, om er uiteindelijk dan toch een met "MOM" op te nemen.
Elke pagina van deze graphic novel is een kleine, afgeronde scene van zes vakjes en een pointe. De korte stukjes zijn nu eens realistisch, dan weer cartoonesk getekend. De humor van Clowes, de man ook van de klassieker Ghost World, doet je zeker niet schaterlachen maar werkt eerder zoals die van David Brent in The office. Hij hoort zichzelf graag praten, en hoe meer hij wil laten uitschijnen dat hij het allemaal voor elkaar heeft, hoe duidelijker de mistroostigheid van zijn bekrompen leventje komt boven drijven. Wens je Jimmy Corrigan alle geluk toe, dan hoop je dat Wilson het deksel op de neus krijgt.
Evert is een doorsnee ambtenaar die zich niet goed in zijn vel voelt. Hij voelt zich nutteloos en onbegrepen zowel door zijn collega's als door zijn ex en zelfs door zijn vrouw. Hij heeft 1 hobby nl. houtsnijwerk en wanneer hij thuis komt van zijn werk, vlucht hij naar zijn zolderkamer (zijn atelier) om daar tot rust te komen en maar met 1 ding bezig te zijn wat hem voldoening schenkt en dat is zijn houtsnijwerk. Op een dag gebeurt er iets vreemds op zijn werk. Wanneer hij op een morgen op zijn kantoor aankomt merkt hij dat zijn nota's zijn gecorrigeerd en aangepast. Er worden fantastische ideeën naar voorgebracht alsware hij de bedenker daarvan. Hij krijgt zelfs het predikaat een onmisbare fantastische ambtenaar te zijn. Zijn werk wordt nauwlettend in de gaten gehouden. Maar door wie ? Wie zit hier achter ?