In 1993 verscheen De club Dumas van Arturo Pérez-Reverte, het verhaal van een Spaanse boekenliefhebber die bij zijn speurtocht rond enkele oude boeken zelf het middelpunt wordt van een ouderwets feuilleton met verleidelijke dames en duivelse schurken. Klinkt dit verhaal bekend in de oren? De vergelijking met De schaduw van de wind is inderdaad gauw gemaakt, vandaar dat er nu, in het kielzog van Carlos Ruiz-Zafóns succes, weer een mooie nieuwe uitgave van dit boek is verschenen.
Hoewel het nu dus als een soort doorslag van De schaduw van de wind wordt voorgesteld, moet De club Dumas daar eigenlijk volledig los van worden gezien. De gelijkenissen zijn er inderdaad, maar Ruiz-Zafón gaat meer de melancholische tour op, met een jong hoofdpersonage dat te midden van nevelige verhalen de stap naar de volwassenheid moet zien te zetten. Pérez-Reverte voert echter een ‘hard-boiled’ boekdetective op en dompelt hem onder in de bordkartonnen avonturen van De drie musketiers. Ondertussen tovert hij ook een intelligente puzzel op tafel waar Dan Brown van zou smullen (en die niemand minder dan Roman Polanski inspireerde tot de thriller The Ninth Gate) en knipoogt hij voortdurend naar Umberto Eco zonder daarom aan toegankelijkheid in te boeten.
Waar ligt de grens tussen fictie en realiteit? Tussen mensen van vlees en bloed en cliché-personages? Tussen de boekenjager die de satanische waarheid achter het succes van Alexandre Dumas probeert te ontraadselen en de lezer die meent het einde van het boek te kunnen voorspellen? Dat zijn de vragen die De club Dumas stelt terwijl één ding steeds van de pagina’s spat: een grote liefde voor verhalen.
