Christos Tsiolkas is een Australische schrijver met Griekse roots. Zijn vierde roman de klap veroorzaakte een enorme hype ‘down under’ en bezegelde meteen ook zijn internationale doorbraak met o.a. een nominatie voor de prestigieuze Man Booker Prize 2010.
Het uitgangspunt?
Een man slaat op een barbecuefeest een kind dat niet het zijne is. Het 4-jarige jongetje stond namelijk op het punt het (al iets grotere) zoontje van de man op de kop te kloppen met een cricketbat.
Deze ‘klap’ heeft een dramatisch effect op de aanwezigen. Iedereen wordt gedwongen een standpunt in te nemen. Was de klap terecht, vermits het kind zich ernstig misdroeg of gaat het om kindermishandeling? De moeder van het jongetje is in elk geval overtuigd van het laatste en besluit om er de politie bij te halen en er een rechtszaak van te maken.
Rond dit gegeven bouwt Christos Tsiolkas een roman van 453 pagina’s. In acht hoofdstukken volgen we het verdere verloop vanuit het standpunt van telkens een andere aanwezige (vier vrouwen en vier mannen). De personages fungeren allemaal als typetjes die hun eigen plaats innemen in de culturele smeltkroes van grootstedelijk Melbourne. Aan variatie in achtergrond, sociale klasse, leeftijd of seksuele geaardheid is er in elk geval geen gebrek. We maken o.a. kennis met Engelse en Griekse migranten, een Indiase vrouw, een Aboriginal die zich tot de islam bekeerd heeft, een jonge homoseksueel en een meisje waarvan de homoseksuele vader aan aids overleden is. De lezer wordt ondergedompeld in het woelige leven van al deze mensen, waarin overspel, huiselijk geweld, drugs, alcoholisme, abortus, racisme en seksisme afwisselend de toon aangeven. Normen en waarden staan onder grote druk, net als de loyaliteit t.o.v. familiebanden en 'levenslange' vriendschappen. Hier wordt beslist geen fraai beeld geschetst van de moderne Australische maatschappij!
'De klap' heeft wat weg van een televisiesoap. De personages lijken stuk voor stuk getypecast. De mannen hebben allemaal gewelddadige, oversekste trekjes, het machismo viert hoogtij. De vrouwen komen er niet veel beter uit: leugenachtig, vals of overspelig. De hysterische hippiemoeder Rosie en haar aan alcohol verslaafde man Gary staan voor het ‘white trash’ segment van een dolgedraaide samenleving, waarin stuurloze jongeren vluchten in de roes van seks en drugs.
De auteur bouwt het verhaal mooi op, maar het boek had een heel stuk dunner mogen zijn. Bij elk personage komt het seksleven uitgebreid aan bod met expliciete, soms ronduit ranzige scènes, waarbij weinig aan de verbeelding overgelaten wordt. Verder is er overmatig veel aandacht voor uiterlijkheden die weinig ter zake doen. Een aantal langdradige en inspiratieloze beschrijvingen van situaties, lichaamskenmerken, kledij en plaatsen hadden er voor mijn part grotendeels uitgeknipt mogen worden. Ze werken niet bevorderlijk voor de vaart van het geheel, net als sommige flauwe dialogen. Waarom moet het geslagen jongetje Hugo zo een vreselijk ettertje zijn doorheen het hele boek? Ik vermoed dat de handen van ongeveer elke lezer gaan jeuken bij het gedrag van dit kereltje. Waarom moet Harry (die het kind de klap bezorgt) ook voor de rest zo nodig een brute, gewelddadige, lompe en seksistische macho zijn? Waarom is de moeder van het jongetje zo een weerzinwekkende karikatuur van de overbeschermende ouderfiguur? Enige nuance zou voor meer spankracht gezorgd hebben.
Kortom: 'de klap' is literair beslist geen hoogvlieger. Toch vind ik het een aanrader, zeker voor leesclubs. Ik heb namelijk zelden een roman gelezen met zoveel potentieel voor heftige en pikante discussies. En het slot met de feestende jongeren vond ik verrassend sterk en provocatief!
In het onderstaande filmpje leest de auteur enkele stukken voor uit 'de klap'.
Posts tonen met het label Australië. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Australië. Alle posts tonen
woensdag 5 januari 2011
maandag 9 november 2009
Gelezen: ‘De dood van Bunny Munro’ van Nick Cave
Nick Cave maakt al meer dan 30 jaar muziek, eerst bij de Australische post-punkband The Birthday Party en vervolgens solo met the bad seeds, waarvan we in onze bib een hele resem cd’s en ook een DVD in huis hebben. Hierbij een overzicht.Nick Cave is echter ook auteur van tot nu toe twee opmerkelijke romans. Hij debuteerde in 1989 met And the ass saw the angel, waarin een jonge gehandicapte adolescent opgroeit in een milieu van religieuze fanatici in een klein dorpje in Australië. De jongen is het mikpunt van spot en haat. Twintig jaar later publiceert Nick Cave zijn tweede roman, De dood van Bunny Munro. Bunny Munro is een vertegenwoordiger in schoonheidsproducten. Hij is daarnaast ook verslaafd aan drank en seks. Nadat zijn echtgenote zelfmoord gepleegd heeft, blijft Bunny achter met hun 9-jarige zoontje Bunny junior. Hij neemt de jongen vervolgens mee op sleeptouw in zijn ranzige, liefdeloze wereld, waarin heel wat marginale figuren, zeg maar ‘losers’ de revue passeren. Hiermee vergeleken zijn de personages uit ‘de helaasheid der dingen’ braafjes. Ik heb nogal gemengde gevoelens na het lezen van deze roman. Bunny is zo een weerzinwekkende figuur, volledig bezeten door zijn driften en spottend op alles wat enigszins naar liefde ruikt, dat het bij momenten moeilijk verteerbaar is. Gelukkig is er zijn gevoel voor humor, maar dat is wel heel donker en zeker niet politiekcorrect. Zijn seksuele fantasieën over Kylie Minogue en Avril Lavigne doen wat aan de escapades van Herman Brusselmans denken. Het boek is afwisselend geschreven vanuit het perspectief van Bunny en Bunny junior. Tijdens de passages waarin de gebeurtenissen vanuit de leefwereld van de 9-jarige jongen verteld worden, had ik het nog moeilijker. Het kind beseft namelijk niet hoezeer het verwaarloosd wordt en hoeveel geborgenheid het moet missen. De liefde voor zijn vader blijft onvoorwaardelijk en vertederend. Het is duidelijk dat Bunny Munro een zielig figuur is, niet in staat om zich kwetsbaar op te stellen t.o.v. zijn zoontje, zijn zieke vader of zijn partner. Hij vlucht uit het leven in een roes van losse seks en drank. En het is logisch dat dit niet het geschikte milieu is om een kind in te laten opgroeien. De titel van het boek verraadt hoe het zal aflopen, maar dat kan je ook zo al zien aankomen. Is de dood voor hem een loutering? Hoe moet de kleine jongen daarna verder? Lees het zelf en laat je verrassen door de laatste hoofdstukjes, waarin Nick Cave de ultieme gedachten van Bunny Munro op een sublieme manier neerzet!
Bunny’s laatste woorden: ‘Ik vond deze wereld een lastige plek om het goede te doen’.
Bekijk een filmpje waarin Nick Cave voorleest uit het derde hoofdstuk.
Abonneren op:
Posts
(
Atom
)