Gelezen: ‘Komt een vrouw bij de dokter’ van Kluun

De Nederlandse auteur Kluun (pseudoniem voor Raymond van de Klundert) baarde in 2003 opzien met zijn debuutroman Komt een vrouw bij de dokter. Ondanks (of misschien net dankzij?) overwegend negatieve recensies genereerde de auteur veel mediabelangstelling en groeide het boek uit tot een heuse bestseller die iedereen absoluut gelezen moest hebben. Een verfilming (2009) kon niet uitblijven en zorgde voor nog meer sensatie en controverse.

Eindelijk hoor ik er ook bij, maar ik moet erbij vertellen dat ik het boek met gemengde gevoelens heb uitgelezen.

Het verhaal wordt verteld door Stijn, een jonge yup die het ‘gemaakt’ heeft en ineens geconfronteerd wordt met de terminale borstkanker van zijn mooie echtgenote Carmen. De auteur heeft zelf zijn vrouw op 36-jarige leeftijd verloren aan kanker, het verhaal is grotendeels autobiografisch.

Persoonlijk vind ik het moedig van Kluun dat hij het aangedurfd heeft om met zijn alter ego Stijn zo een  egocentrische, oppervlakkige gladjanus neer te zetten. Het ligt misschien niet alleen aan hem, in het milieu waarin hij vertoeft draait nu eenmaal alles om uiterlijkheden. Van mooie kleren tot perfecte lichamen. De ziekte van zijn vrouw speelt hier voor stoorzender en het is niet meer dan logisch dat deze Stijn hiermee geen blijf weet. Hij vlucht juist nog meer dan voorheen in drank en andere vrouwen en begint zelfs een verhouding. Het perverse aan het verhaal vond ik dat Stijn op het moment dat zijn vrouw definitief ten dode opgeschreven is en nog maar enkele weken te gaan heeft, zogenaamd tot inkeer komt en meer aandacht aan haar gaat besteden. Voor mij werd hij op dat moment niet sympathieker maar net nog meer een gluiperd. Hij doet dit vooral voor zichzelf. Hij glundert bij de complimentjes van vrienden die fier op hem zijn omdat hij zo goed voor zijn vrouw zorgt. Tussendoor zet hij zijn verhouding in het geniep gewoon verder, maar zijn minnares slaagt er ook niet in hem te weerhouden van nog meer seksuele avontuurtjes.

Toch heb ik 'Komt een vrouw bij de dokter' niet met tegenzin gelezen. De opbouw vond ik bijvoorbeeld heel knap, met telkens een toepasselijk fragment uit een liedje als inleiding. Ook de 'wramples’ (ingelaste stukjes tekst die overgenomen zijn uit liedjes, cabaret of boeken) geven een stylistische meerwaarde aan het geheel. En het moet gezegd: er zit veel spitse humor in deze roman waardoor het (bijna) op geen enkel moment melodramatisch wordt. De brieven die Carmen schrijft aan hun 2-jarige dochtertje Luna zijn zelfs mooi en ontroerend. De seksuele escapades hebben bij momenten iets aandoenlijks in hun rauwheid. Maar het vervolg ga ik toch niet lezen.

Bekijk de trailer van de verfilming hier. Op de website kan je een heleboel extra's vinden, zelfs een game ontbreekt niet!

Hoe het verder gaat met Stijn en zijn dochtertje na de dood van Carmen kan je lezen in de vervolgroman de weduwnaar, waarvoor marketinggewijs een nieuwe website in het leven geroepen werd.

Hieronder is Kluun aan het woord n.a.v. het verschijnen van 'de weduwnaar'

Nieuwe prentenboeken met een boodschap in de jeugdbib

"Grote boom is ziek" van Nathalie Slosse
Voor peuters en kleuters zijn er weinig boeken beschikbaar die gaan over het kennen van iemand met een ernstige ziekte en hoe daarmee om te gaan. De auteur van dit prentenboek besloot daarom het boek te schrijven dat zij tijdens haar ziekte had gemist voor haar tweejarige zoontje. Het verhaal gaat over Grote Boom en Snuiter. Grote Boom blijkt houtwormpjes onder zijn schors te hebben. De dokter behandelt hem hiervoor, maar Snuiter snapt het niet: Grote Boom wordt alleen maar zieker van de behandelingen. Grote boom is ziek is een mooi, ontroerend prentenboek dat een ziekte als kanker door de prachtige metaforen heel inzichtelijk maakt voor jonge kinderen. De houtwormpjes staan bijvoorbeeld metafoor voor de kankercellen en de afvallende bladeren voor haaruitval. Het legt niet alleen het ziektebeeld uit, maar gaat ook in op de vragen waarom iemand zoiets overkomt en wat de kinderen zelf kunnen doen. Ondanks het onderwerp is het geen zwaar verhaal. Mooie paginagrote aquarelillustraties. Het boek besluit met doe-ideeën die kinderen kunnen helpen om hun emoties te verwerken en de zieke dierbare te troosten.

"De zachtgekookte aarde' van Emilie Hubert

De zachtgekookte aarde is een prentenboek in groot formaat, waarin professor Nieuwsgeierig, sterrenkundige, tot een verbluffende, hallucinante ontdekking komt. Door het ongebreidelde consumentisme van de aardbewoners warmt de aarde steeds meer op, met als gevolg dat de dierbare planeet aarde tot een zachtgekookt eitje wordt, met alle gevolgen van dien. De professor probeert de mensen te waarschuwen. Ze moeten stoppen met het aanschaffen van auto's, mobiele telefoons, televisies, allerhande energieslurpers. Maar de professor waarschuwt tevergeefs. Door de opwarming scheurt de aarde open, als een onvoorzichtig gekookt eitje! Het verhaal wordt verteld in eenvoudige taal, met grote geanimeerde prenten in felle kleuren. Achterin wordt uitgelegd wat de gevolgen zijn van de opwarming van de aarde en worden kinderen opgeroepen om een steentje bij te dragen aan het voorkomen van deze desastreuze opwarming. Tot slot wordt een zachtgekookt eitje bereid, het aloude grapje met de lege eierschaal gepresenteerd en kan met een closetrolletje en plakvoorbeelden professor Nieuwsgeierig worden nagemaakt.

(Bron: Biblion)