Op zondag 22 januari was het met ongeveer 100 aanwezigen ‘full house’ in de bib voor VRT-journalist Peter Verlinden. Deze lezing en bijhorende Nieuwjaarstoast organiseerden we samen met Davidsfonds Maaseik in het kader van Toast Literair.
Peter Verlinden deed het fantastisch. Zijn verhelderende analyse over het postkoloniale Congo en over de zoektocht van de Congolezen naar een nieuwe identiteit was niet alleen heel onderhoudend, leerrijk, degelijk gestructureerd en gedocumenteerd, maar vooral razend interessant (= de commentaar van een deelnemer).
Wie zich graag wat verder in dit onderwerp wil verdiepen, raden we het bijhorende boek Hoe Congolees zijn de Congolezen: de schizofrene Congolees van harte aan. Dat boek is net als een aantal andere titels van Peter Verlinden beschikbaar in de bib.
Een foto-impressie kan je hier bekijken (met dank aan Wim Corstjens van Davidsfonds Maaseik).
Op zondagvoormiddag 22 januari organiseren we in de bib voor de tweede keer Toast Literair i.s.m. Davidsfonds Maaseik. We nodigden VRT journalist Peter Verlinden uit. Wie het nieuws de laatste tijd een beetje gevolgd heeft, weet dat Peter Verlinden een notoir Congokenner is. Hij bracht recent nog verslag uit van de turbulente verkiezingen die plaatsvonden in onze voormalige kolonie. Tijdens zijn lezing in de bib zal Peter Verlinden het hebben over de Congolezen en hun identiteit.
Hoe Congolees zijn de Congolezen?
Waarom slaagt het rijkste land ter wereld er niet in om zijn bevolking vrede en welvaart te bezorgen?
Hoe kan het dat het 60 miljoen Congolezen met 100 000 militairen niet lukt om een oorlog af te wenden die hen van buitenaf opgedrongen wordt?
Hoe valt het te verklaren dat Congo van 'de beste kolonie' weggezakt is tot 'het armste land ter wereld'?
‘Het antwoord op deze vragen is de identiteit of het gebrek eraan’, zegt Peter Verlinden. Hij schreef de afgelopen tien jaar drie boeken met getuigenissen van kolonialen, hun kinderen en Congolezen over de koloniale tijd en hoe die bepalend is geweest en nog altijd is voor het Congo van vandaag. In zijn recentste publicatie Hoe Congolees zijn de Congolezen?waagt hij zich voor het eerst aan een eigen analyse, op zoek naar de wortels van het Congolese drama.
Toast Literair Zondag 22 januari 2012 van 10:30 tot 12:30 uur Bib Maaseik, Bleumerstraat 68
Het Davidsfonds Maaseik en de Bib nodigen u uit op een gezellige voormiddag met LITERAIRE TOAST in de bibliotheek.
Programma
10:30-11:00 uur Ontvangst met NieuwjaarsTOAST in de leeszaal
11:00-12:30 uur Journalist Peter Verlinden over ‘De schizofrene Congolees’
Hoe Congolees zijn de Congolezen?
Waarom slaagt het rijkste land ter wereld er niet in om zijn bevolking vrede en welvaart te bezorgen?
Hoe kan het dat het 60 miljoen Congolezen met 100 000 militairen niet lukt om een oorlog af te wenden die hen van buitenaf opgedrongen wordt?
Hoe valt het te verklaren dat Congo van 'de beste kolonie' weggezakt is tot 'het armste land ter wereld'?
‘Het antwoord op deze vragen is de identiteit of het gebrek eraan’, zegt VRT-journalist en antropoloog Peter Verlinden. Hij schreef de afgelopen tien jaar drie boeken met getuigenissen van kolonialen, hun kinderen en Congolezen over de koloniale tijd en hoe die bepalend is geweest en nog altijd is voor het Congo van vandaag. Naar aanleiding van 50 jaar onafhankelijkheid (2010) waagt hij zich voor het eerst aan een eigen analyse, op zoek naar de wortels van het Congolese drama. Hoe Congolees zijn de Congolezen? ‘De schizofrene Congolees’ is een uitgave van het Davidsfonds.
Peter Verlinden (Duffel, 1957) is journalist voor de VRT-Televisie (Het Journaal, Terzake), gespecialiseerd in het Gebied van de Grote Meren in Centraal-Afrika (Congo, Rwanda, Burundi). Voor de VRT volgde hij de afgelopen jaren ondermeer het geruchtmakende Rwandaproces en de Lumumbacommissie in de Kamer van Volksvertegenwoordigers.
De Zwarte Lord is de debuutroman van de Surinaamse auteur Rihana Jamaludin. Deze lijvige historische roman speelt zich af in het Suriname van de negentiende eeuw, meer bepaald het jaar 1848. We komen terecht in een koloniale maatschappij, waar Nederlanders omwille van economisch gewin de slavernij hardnekkig in stand willen houden. Een mysterieuze samenleving waar de verhoudingen tussen zwart en blank en de vele tinten daartussen de conventies en fatsoensnormen van die tijd overhoop gooien. Maar tegelijk zien we er veel hypocrisie en taboes, die de menselijke relaties bemoeilijken.
In deze ‘setting’ wordt Regina Winter losgelaten. Deze op het eerste zicht oerhollandse, wat preutse gouvernante is aan het woord met haar verhaal over ‘een onbeduidende gouvernante, een wees uit Den Bosch, die in Nederland geen toekomst meer ziet en haar biezen pakt om het overzee te proberen’. Aangekomen in Suriname, treedt zij in dienst van Walther Blackwell, een jonge kleurling die van zijn blanke vader een plantage geërfd heeft. Deze Blackwell wordt door de kolonisten spottend ‘de Zwarte Lord’ genoemd. Regina moet instaan voor zijn educatie. Vanaf dan wordt zij meegesleurd in de stroom van gebeurtenissen die Suriname in 1848 overspoelen. In de buurlanden predikt men de revolutie, de autoriteiten in Suriname doen er alles aan om deze vonk niet te doen overslaan. Ondertussen zorgt een ‘subversief’ theatergezelschap uit Frans-Guyana voor de nodige opschudding. De geest van oproer moet monddood gemaakt worden. Regina krijgt opdracht de Zwarte Lord te bespioneren. Wat is zijn rol? Is hij een revolutionair?
Toch gaat het in dit boek vooral over romantiek en liefde en overstijgt Rihana Jamaludin het traditionele ‘vrouwenboek’ niet echt. Het gebrek aan humor, de archaïsche stijl en de vele onnodige uitweidingen maakten het mij niet altijd gemakkelijk om deze turf te doorworstelen. Vooral het eerste deel dat zich in Nederland afspeelt deed mij twijfelen of ik wel zou verder lezen. Ik had namelijk het gevoel dat ik in een kopie van de negentiende eeuwse klassieker Jane Eyre van Charlotte Bronte terechtgekomen was, met de hoofdiguur als het arme weeskind dat zich uitbuiting en misbruik moet laten welgevallen, omgeven door nonnen en preutse kwezels.
Ik heb ‘De Zwarte Lord’ vooral uitgelezen omwille van mijn fascinatie voor Suriname, toch nog altijd een land waarover weinig romans te vinden zijn. Daarom alleen al is dit een verdienstelijk boek en een aanrader voor de avontuurlijke lezer.
